תרגום לערבית الترجمة للعربية

 

 

* indicates required

מלוחייה וסיפורים של אמא

فقر وملوخية.. وأشياء أخرى

נכנסתי למטבח שלה בסתר. ריחו של התבשיל היה טוב, וידיה מוכתמות בשאריות "מלוחיה" ירוקה. ביקשתי שתספר לי על ילדותה, והיא סיפרה: "...נסענו במשאית כשהיגרנו לנצרת מכפר כמא (הצ'רקסית). השמש שקעה... מזרנים, כריות וכלי בית הקיפו אותנו. בנצרת חיכה לנו בית קטן שקנה אבא, שהיו בו שני חדרי שינה וסלון. השירותים היו רחוקים מהבית כשני מטרים. הייתי בת 5.

למה החלטתם לגור בנצרת?

אחותי הגדולה למדה בחטיבת הביניים בבית הספר של נזירות "סנט ג'וזף", והפרידה ממנה הייתה קשה. עוד יותר קשה היה לה לגור במעון של בית הספר. לכן החלטנו להגר כולנו, הורים, ארבעה בנים ושבע בנות. האחים המבוגרים ממני למדו בנצרת.

ספרי לי על לימודיך

אני זוכרת את המרפסת של הכיתה כשהייתי בגן חובה... היה זוג אופניים אחד לארבעים תלמידים, ואף פעם לא יצא לי לרכוב. הייתה שם בובה שאהבתי. בבית לא הייתה לי בובה כמוה, בובתי היית עשויה מפלסטיק עם חלקים מעץ .

בכיתה ו' שנאתי את המחנך כי פעם איחרתי לכיתה - בכל בוקר היינו, אני ואחותי, מסדרות ומנקות את הבית - והוא שאל "למה איחרת?!" והכה אותי. כעסתי מאוד, ואחותי מיהרה לספר לאבי. הוא בא לבית הספר עם האחים שלי והם רבו עם המחנך.

בילדותי אכלתי הרבה כעכים, כי זה היה משביע. המצב הכלכלי היה מאוד קשה: משפחה גדולה , והאבא - "מה יוכל לספק!". בית הספר היה רחוק וכל יום הלכנו וחזרנו ברגל מרחק של כעשרים דקות נסיעה ברכב.

בכיתה ח' התביישתי מהמורה לערבית. הוא הכיר את אחותי והיה מאוד חתיך. חשבתי שהוא מאוהב בי, אבל חזרתי ואמרתי לעצמי: "משוגעת, את תיכשלי בסוף השנה".

הייתי תלמידה חרוצה ולמדתי בכיתת המצטיינים. בכיתת י"א התעסקתי בבחורים יפים, וזה הרחיק אותי מהשקעה בלימודים. באותו זמן החליטה הנהלת בית הספר שמי שמקבל ציון של פחות מ-60 במקצוע – נכשל בו. קיבלתי 60 בהיסטוריה ובעוד מקצוע, ועברתי ללמוד – עם ארבעים תלמידות - בכיתה ללא בגרות שבה מקבלים רק תעודת גמר י"ב. כשראיתי את החברים שלי מהכיתה הקודמת הייתי בוכה. זה אתגר אותי, ורציתי לגשת לבחינות הבגרות ולהצליח. השגתי ציונים טובים במבחנים אך לא יכולתי לגשת לבחינות הבגרות, כי לא היה לי זמן ללמוד. הייתי צריכה לנקות ולסדר את הבית לפני שיצאתי. לפעמים הייתי יוצאת בלי לאכול ארוחת בוקר. היינו משפחה גדולה והבית קטן. ישנו שבעה בחדר קטן. לא היה כסף.

בתקופה זו הגיעו חתנים. הורי נתנו לי לבחור. הכרתי אחד מהם - בעלי היום - שתמיד תמך בי ואמר: יום אחד תגשימי את החלום שלך.

 חרטות ?   

לא, ברוך השם. הצלחתי בבחירת בעלי. הוא הבטיח שאמשיך בלימודים, אך החיים לא אפשרו זאת. למדתי תפירה ועודדתי אחד מהבנים שלי להיות מעצב אופנה, אבל הוא לא רצה. הייתי מהנשים הראשונים בשכונה שלמדו נהיגה, ולמדתי גם מחשבים ועיצוב שיער.

יש לי שתי בנות ושני בנים. הבכורה עובדת סוציאלית, ואני מרגשה שהיא מגשימה חלומות שאני לא יכולתי להגשימם. אני מאוד גאה בה .

פעם חלמתי להיות עיתונאית, וזה מה שהבת השנייה לומדת. דאגתי שבני יסיים את לימודיו בהצלחה ואני תולה בו תקוות רבות . בני הצעיר בכיתה ז' ואני מקווה שיצליח.

ועכשיו ה"מלוחיה" והעוף כבר מוכנים, אמרה אימא בשמחה, וביקשה ממני לערוך את השולחן.
 

natzeret.jpg

دخلت مطبخها لاسترق النظر، فرائحة طبيخها كانت تفوح. كانت أناملها ملطخه بالملوخيه الخضراء، ولحم الدجاج يغلي غيرة على النار. فسرقت منها بعض الوقت وبدأت بمحادثتها. طلبت منها ان تحدثني عن طفولتها.. فأجابتني: من وين ابلش؟ لما كنا راكبين بالشحن وخبرونا أننا مهاجرين على الناصرة تاركين كفر كما(الشركسية). كان زي الحلم، متذكرته زي خيال. كانت ساعات الغروب. كانت تحيطنا الفرشات والمخدات واغراض البيت. ففي الناصرة كان ينتظرنا بيت صغير اشتراه ابي. كان البيت مكونا من غرفتين يتوسطهما الصالون. وكان الحمام يبعد مترين عن البيت. كنت في الخامسة من العمر. لماذا قررتم الهجره الى الناصرة؟ لان اخوتي الذين يكبرونني سنا وبالاخص اختي البكر كانت تدرس في المرحلة الإعدادية في مدرسة راهبات مار يوسف في الناصرة، وكان هذا صعبا جدا عليها وعلى العائلة. لم يتحملوا الفراق ومبيتها خارج المنزل. لذلك قرروا ان نهاجر جميعا، فنحن أربعة أولاد وسبع بنات، وسوف يكون هذا عائقا للجميع. رحلنا لكي نكون قريبين من مدارسنا. هل أنت سعيدة بان لديك عدد كبير من الاخوة؟ كثير حلو (ابتسامتها ملأت وجهها) الحلو لما يكون في نكت وتعليقات، ولكن عندما تكون هناك مشكلة فكل صغيرة تصبح كبيرة جدا. حدثيني عن تعليمك؟ اذكر ان غرفة صف البستان كان لها "بلكون"، كانت هناك دراجة هوائية واحدة لأربعين طالبا، ولا مره اجا دوري العب فيو. وكانت هناك ايضا دميه كنت افرح باللعب بها لأننا لم نملك الدمى في البيت. فدميتنا كنا نحن نصنعها بأيدينا من غطاء بلاستيكي وقطعة خشبية. في المرحلة الابتدائية كنت أدرس في مدرسة الحارة التي كانت عبارة عن بيوت مستأجرة. واني اذكر جيدا غرفة الصف السادس، حتى أني اذكر أني كرهت مربي الصف لأني تأخرت في إحدى المرات بالوصول إلى الصف - وذلك لأننا في كل صباح كنا انا واختي التي تكبرني بسنتين نقوم بترتيب وتنظيف المنزل، كنا نكنس ونمسح ونجلي- فسألني لماذا تأخرت؟ لم اعرف بماذا أجيبه فضربني. تضايقت كثيرا وركضت أختي إلى البيت لتخبر أبي وأخوتي الذين أتوا مسرعين إلى المدرسة ودب شجار بينهم وبين المعلم! كنت دائما اشتري الـ " بيجلا" لأنها كانت تشبعني وتغني عن وجبه، كان الوضع الاقتصادي سيئ، عائلة كبيره والاب "شو بدو يلحق تيلحق" . المدرسة الاعدادية كانت بعيدة جدا عن بيتنا، كنا نذهب مشيا على الأقدام، كانت تبعد عشرين دقيقة سفر بالسيارة. في الصف الثامن، كنت اخجل من استاذ اللغة العربية، ومن النظر إليه، لأنه كان احد ابناء صف اختي الكبرى وكان يعرفها جيدا، وبصراحة أكثر، لأنه كان جميلا جدا، وكنت أظن انه معجب بي ويحبني، حتى صرت أقول نفسي :" يا مجنونه، سوف ترسبي ان فكرت بهذه الطريقة" عندها تغلبت على مشاعري وانطلقت نحو الجد والاجتهاد. كنت طالبه مجتهده كثيرا. كنت في صف المجتهدين. حتى وصلت المرحلة الثانوية. في صف الحادي عشر " زي ما تقولي ضرب عندي جيل المراهقة" كنا نراقب الشباب الوسيمين والمعجبين، بصراحة هذه الأمور شغلتنا عن الدراسة، ففي آخر السنة أصدرت إدارة المدرسة قرارا ينص على أن من يحصل على علامة 60 في موضوعين يعتبر راسبا! أنا حصلت على علامة 60 في موضوع التاريخ وموضوع اخر لا اذكره. ولكني توجهت لإدارة المدرسه – دون فائدة - قرروا فتح صف لطلاب سيحصلون على شهادة انهاء صف الثاني عشر دون ان يسمح لهم بالتقدم لامتحانات البجروت. كنا اربعين طالبه. كان التحدي كبيرا، ولكن اصعب اللحظات عندما كنت انظر الى ابناء صفي سابقا من النافذة، كنت ابكي لان كثيرين منهم كانو اقل مني اجتهادا وذكاءا. تحديت نفسي : سأنجح وسأتقدم لامتحانات البجروت. وبالفعل حصلت على علامات عاليه جدا، اثبت جدارتي وأتيحت لي إمكانية التقدم لامتحانات البجروت، ولكن كان هناك مشكلة واحدة انه لم يبقى على موعد الامتحانات سوى اقل من شهر، ولم يكن لدي الوقت للدراسة، كان علينا ان ننظف البيت قبل الخروج حتى اني في بعض الاحيان اخرج من البيت من غير تناول الفطور، كنا عائلة كبيرة، وبيتنا صغير كنا ننام سبعة افراد في غرفة صغيرة، كانت حياة صعبة، ولم يتوفر المال. فلم استطع التقدم للامتحان. في هذه الفترة تقدم لي عريسان وأهلي أعطوني حرية الاختيار فاخترت احدهما وهو زوجي اليوم، سألني في تلك الفتره ماذا ستفعلين بالنسبه للامتحانات فأخبرته القصة، وقلت له: سيأتي يوم وسأحقق حلمي، كان إنسانا منفتحا ، متعلما ، متفهما وقف بجانبي وساندني. هل تندمين على شيء؟ كلا ، نجاحي كان باختيار شريك الحياة فهو كما توقعت ان يكون فعندما انزعج منه نجلس ونتكلم ونتفاهم. كما انه اوفى بوعده لي بان اكمل دراستي ولكن لضيق الحال فقد تمكنت من ان ادخل بعض الدورات مثل دورة خياطة التي احببتها حتى اني اردت تشجيع احد ابنائي ان يدخل هذا المجال كمصمم ازياء ولكن لم يرغب بذلك، فانا أمارسها اليوم كموهبة وصممت العديد من الديكورات في بيتي. كنت من اول النساء في حارتي تتعلم السواقة. أجيد استخدام الكمبيوتر، وتعلمت دورة تصفيف شعر.. رزقت بابنتين وابنين. ابنتي الكبيرة أنهت دراستها الجامعية في العامل الاجتماعي واستطاعت ان تحقق الاحلام التي لم استطع تحقيقها.. حلمت يوما ان أصبح صحافية وهذا ما تفعل اليوم ابنتي الصغيرة. وهمي الكبير كان ان يكمل ابني الكبير تعليمه وبفضل من الله اليوم هو مقدم على هذا الطريق.. وابني الصغير في الصف السابع وأعلق عليه آمالا كبيره. طبخة الملوخية والدجاج جاهزة.. . قالت أمي وهي تبتسم وتطلب مني ان أعد المائدة..
 
 

natzeret.jpg

תגובות

תרגום

נפלא, סיפור טוב ויפה.
בהצלחה

תרגום

תמיכה בתמימות הערבית.
סליחה יקירתי, כמה יפות המלים שלך, אבל המלים לא תמיד עוזרות לנו להעביר את המסר באופן ברור. אמירתך "תמימות" נוקשה קצת. במיוחד כתיאור לעם שנלחם וסבל. ואת באה באדישות ומגדירה אותו כתמים.
וגם "הליצנות" .. כמה נחמד כשזה הומור.
אבל "רואן" תמשיכי ואנחנו מחכים לעוד כתבות. אם זו התחלה, איך תהיה הכתבה הבאה? אנו מקווים שהכתבה הבאה תהיה על האחד שביקש שהכתבה הבאה תהיה עליו! שנכיר דרכו את האותנטיות של ההורים.

תרגום

לידי "ללא שם"
הזכרת לי את סדרת האנימציה "פילפי", אשמח להכיר אותך, ושתהיה נושא הכתבה הבאה שלי.
רואן עבאס

תרגום

שכחתי את החשוב ביותר והוא "המלוחיה" אני רוצה לגלות שאני לא אוכל אותה, אבל מה שכן שהריח שלה אומר שהיא טעימה.

תרגום

האמת, זה סיפור מאוד מעניין, מקושט בתמימות והאווירה הערבית. אשר תמיד משכה אותנו לשבת וליהנות בצלילה בין המיתרים והמנגינות שלה.
מי מאיתנו קרא את הכתבה הזו ולא נזכר באמא שלו, ואם נזכר אז בטח צלל באגם אחר, שאין צורך לדבר עליה עכשיו.
רואן את נפלאה.
מה שמשך אותי יותר "הליצנות" בכתיבה שלך, פעם אני רואה שאת כותבת באותו סגנון שלי, ופעם את מגלה את הניירות שלך.
הלוואי שהראיון הבא יהיה איתי . אולי הנושא יהיה יותר מעניין. תשוחחי עם אדם , ישן חדש. ואז אולי תביני את ואמא שלך שהזמן שלהם העביר לנו משהו טוב.
אבל היותר חשוב, איך יצאה ה "מלוחיה" ?

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם