תרגום לערבית الترجمة للعربية

מדינה בעבדות, לא עצמאות

دولة تحت العبودية، لا الاستقلال

נושא

68 שנים לעצמאות ולנכבה. היום במיוחד החלטתי להתבונן במציאות של חיינו, ועל החיים שלי כאישה בת המיעוט הפלסטיני בישראל, בתוך מדינה צבאית, גברית, שמגדירה את עצמה כמדינת העם היהודי. אפילו ערכי הדמוקרטיה אינם כלולים יותר בהגדרותיה.

היום חוגג העם היהודי בארץ 68 שנות עצמאות, כאשר העם הפלסטיני מחייה את הזיכרון ה- 68 ליום הנכבה. שני עמים בארץ קטנה אחת ושני נרטיבים צורמים, מתסכלים וכואבים של הכובש והנכבש.

זהו יום זיכרון אמביוולנטי לשני עמים בארץ אחת במציאות קשה, מעוותת וכואבת.

כבת העם הפלסטיני בישראל אני מרגישה ביום הזה כאב גדול וניגוד עמוק בין הזהות שלי לבין העשייה שלי כפעילה חברתית, המאמינה הדוקה בחיים המשותפים כדרך חיים. זוהי זהותי המורכבת כפלסטינית אזרחית מדינת ישראל, שהדגל שלה לא מאפיין אותי וההמנון שלה לא מרגש אותי, זוהי המדינה שיום העצמאות שלה הוא יום הנכבה שלי, כאשר האוטופיה שלה היא הכאב שלי.

היום, כאשר אלפים מהעם היהודי מטיילים בארץ וחוגגים את כיבוש האדמות, ודגלי ישראל מתנופפים מעל בתיהם ומכוניותיהם, אני יושבת לשיחה עם עצמי ותוהה, על איזה עצמאות מדברים?! האם זוהי העצמאות שהעם היהודי שאף אליה? האם העם היהודי מרגיש כאן בארץ עצמאות אמיתית? הראש לי מתמלא בשאלות, מחשבות, תהיות והתלבטויות.

האם התרגל העם היהודי לחגוג עצמאות בלי לחשוב ובלי להתחשב? האם זו היא המדינה שחלם עליה העם היהודי?

מדינה בצל כיבוש והסלמה מתמשכים, מדינה בצל מלחמות ומטרדים יומיומיים, מדינה אשר חיה בפחד יום-יומי מטורף, במצב ביטחוני לא מאוזן כלל, ומצב סוציו-אקונומי ירוד.

זוהי מדינה בעבדות, לא בעצמאות.

זוהי מדינה שממשיכה לחגוג את ההשתלטות שלה על קרקעות העם הפלסטיני, מדינה אשר חוגגת את ניצחונה על עם שהופקעו אדמותיו, נהרסו בתיו וגורשו אנשיו. מדינה אשר מכחישה את הכאב העצום שגרמה וגורמת לעם הפלסטיני, משנת 1948 ועד היום. מדינה אשר מכחישה את ההרס הנפשי שגרמה למשפחות שפורקו, לאחים שהופרדו, לחלומות שנרמסו, ולזיכרונות שנשמרו מאז ולתמיד.

חלום השיבה מהדהד חזק בזיכרונו של כל ניצול נכבה שעזב את ביתו ולקח אתו את מפתחות הבית שלו, מתוך אמונה שהוא יחזור לביתו לאחר הרגיעה, כפי שהבטיחו לו.

זהו יום העצמאות של העם היהודי, אשר במקביל הוא יום הנכבה של העם הפלסטיני. הייתכן שזו היא העצמאות שחלם עליה העם היהודי? עצמאות מנושלת משוויון, עצמאות חסרת צדק, עצמאות של  עם אחד על חשבון עם אחר, עצמאות לא מאוזנת, עצמאות שתלטנית, לא מתחשבת, עצמאות שממשיכה עוול מכוון?

אכן זו היא עצמאות של בעלות פיזית על אדמות ובתים, עצמאות חסרת נפש ורגש.

כשוחרת שלום ורודפת צדק ושוויון, אני מאמינה בחיים המשותפים בין העם היהודי לעם הפלסטיני, כאחת שמאמינה שהאנושיות היא הערך החזק והעמוק ביותר שמחבר בין בני האדם, אני יושבת ביום הזה מפוחדת ומתוסכלת מהמציאות העגומה של חיינו. כאשר החברה היהודית נמצאת רובה במצב קיפאון, עוטפת את עצמה בחומה שמפרידה בינה לבין העם האחר, כאשר קמצוץ קטן מאוד של יהודים דוגלים בשלום, שוויון, צדק, סולידריות ופלורליזם כדרך חיים.

וכאשר מעט מאוד ערבים לוחמים למען שינוי חברתי ותודעתי אמתי, למען חיים שפויים ובטוחים עבור כולנו. וכאשר רוב חזק מהעם הפלסטיני בישראל איבד את אמונו בחיים המשותפים ובמפגשי שיח וקירוב לבבות, לאחר ניסיונות כושלים רבים ובצל מדיניות מפלה וגזענית.

היום במיוחד החלטתי להתבונן במציאות של חיינו, ועל החיים שלי כאישה בת המיעוט הפלסטיני בישראל, בתוך מדינה צבאית, גברית, שמגדירה את עצמה כמדינת העם היהודי. אפילו ערכי הדמוקרטיה אינם כלולים יותר בהגדרותיה, כי מלכתחילה הדמוקרטיה שבה הייתה מותנית ומזויפת. היום במיוחד אני מסתכלת על המציאות המפחידה של חיינו, על אובדן הביטחון בבית שלי, על האדמה שלי, כאשר גבולות המותר והאסור מטושטשים.

במדינה של עם אחד, ומנהיג אחד שמושך בחוטים לפי רצונו, מזין את האינטרסים האישיים שלו, ומכהן כשר בתחומים שונים. בצל עבדות ולא עצמאות. אני תוהה איך אגדל את הילדים שלי כאן, ואיך אחנך אותם כשזיכרונות הנכבה לא עוזבים אותנו, וכאשר המדינה מקיימת פוליטיקה גסה, לא צודקת, מפלה וגזענית כלפי בני המיעוטים שבתוכה.

זו היא עצמאות בסימן שאלה, ואלה הם חיים שלמים בסימן שאלה. כיצד יראו ימינו הבאים, כאשר מעט מאוד קולות קוראים לשלום וסיום הכיבוש, וכאשר השמאל בישראל נמצא על התפר המטשטש בין שמאל לימין. שמאל חסר עמוד שדרה, פאסיבי והססן.

זו היא השנה ה- 68 והמצב לא השתנה, ואנחנו צריכים עוד כמה שנים טובות של מאבק, עשייה, אמונה, נחישות והתמדה, עד שנראה שינוי אמתי, צדק ושוויון. צריכים עוד כמה שנים טובות של מנהיגות אמתית, אסרטיבית וצודקת בשביל שנגיע ליום שבו יסתיים הכיבוש והעם הפלסטיני בישראל ייהנה מיחס שווה וצודק, וכאשר תינתן  לעם הפלסטיני זכות השיבה ארצה.

העם היהודי יכול לזכות בחירות אמתית, רק אם יאפשר חיים משותפים אמתיים בארץ עם הפלסטינים אזרחיה של המדינה וכאשר תקום מדינה פלסטינית לצד ישראל. זהו חלום שהגשמתו דורשת עשייה ומאבק מתמידים, ואולי רק אז נבין שיש לנו צורך לקיים טקס אלטרנטיבי בו נתפייס, נזכור ונעשה להחלמת הפצעים שהוטמעו בנו עמוקות.


צילום: עומר נרדי. מאתר פיקיוויקי

68 عاما مرت على الاستقلال والنكبة. في هذا اليوم قررت ان أمعن النظر في واقع حياتنا، وفي حياتي كامرأة ابنة الاقلية الفلسطينية في اسرائيل، داخل دولة عسكرية، ذكورية، والتي تعرف نفسها كدولة الشعب اليهودي. وحتى اسس الديمقراطية لم تعد مشمولة في تعريفاتها.

يحتفل الإسرائيليون بيوم الاستقلال الـ 68، بينما يحيي الشعب الفلسطيني ذكرى النكبة الـ 68. شعبين في دولة صغيرة واحدة وروايتين تصمان الاذان، محبطتان للمحتل والواقع تحت الاحتلال.

هذا اليوم احياء لذكرى غير عادية للشعبين في دولة واحدة وواقع صعب، مشوه ومؤلم.

انا كابنة للشعب الفلسطيني في اسرائيل اشعر في هذا اليوم بألم عظيم وتناقض صارخ بين هويتي وبين عملي كناشطة اجتماعيةـ تؤمن بقوة بالحياة المشتركة كنهج حياة. هذه هي هويتي المركبّة كفلسطينية مواطنة دولة إسرائيل التي لا يمثلني علمها، ولا يثير نشيدها الوطني مشاعري، هذه الدولة يوم استقلالها هو يوم نكبتي، وقمة سعادتها هو المي.

في هذا اليوم يخرج الآلاف من الاسرائيليين للتنزه في البلاد ويحتفلون باحتلال الارض، واعلام اسرائيل ترفرف على بيوتهم وسياراتهم، اجلس واحدّث نفسي واستغرب، عن أي استقلال يتحدثون؟! هل هذا هو الاستقلال الذي كان يطمح اليه الشعب اليهودي؟ هل يشعر الشعب اليهودي في هذه البلاد باستقلال حقيقي؟

هل تأقلم الشعب اليهودي مع الاحتفال باستقلاله دون التفكير او مراعاة شعور الاخرين؟ هل هذه هي الدولة التي طالما حلم بها الشعب اليهودي؟ دولة تعيش في ظل احتلال وتصعيد دائمين، دولة تعيش في ظل الحروب والازمات اليومية، دولة تعيش في ظل خوف يومي مجنون، في وضع امني غير متوازن بالمرة، ووضع اجتماعي متردٍ. رأسي يعج بالأسئلة، الافكار، الشكوك والارتباك.

هذه الدولة تعيش في ظل العبودية، لا الاستقلال.

هذه الدولة تستمر في الاحتفال بالسيطرة على اراضي الشعب الفلسطيني، دولة تحتفل بانتصارها على شعب صودرت ارضه، هدمت بيوته وطرد سكانه. دولة تتنكر للألم البالغ الذي تسببت به للشعب الفلسطيني، منذ عام 1948 حتى اليوم. هذه الدولة تتنكر للدمار النفسي الذي تسببت به للعائلات التي تشتت افرادها، الاخوة الذين انفصلوا، الاحلام التي دمرت، وللذكريات التي يحتفظ بها أصحابها منذ ذلك الوقت حتى الآن.

حلم العودة يضرب بقوة في ذاكرة كل من نجا من النكبة، كل من ترك بيته وأخذ مفتاحه معه، وهو مؤمن بأنه سيعود يومًا ما إلى بيته بعد تهدئة الاجواء، كما وعدوه.

هذا هو يوم استقلال الاسرائيليين، وفي الوقت ذاته هو يوم نكبة الشعب الفلسطيني. ايعقل ان هذا هو الاستقلال الذي طالما حلم به الشعب اليهودي؟ استقلال دون مساواة، استقلال دون عدالة، استقلال شعب على حساب شعب اخر، استقلال غير متوازن، استقلال متسلط، لا يراعي احدا، استقلال مستمر في الظلم المقصود؟

نعم هذا استقلال في ظل سيطرة عملية على الاراضي والبيوت، استقلال ينقصه الحس والشعور بالآخر.

كمناضلة من اجل السلام والعدالة الاجتماعية، اؤمن بالحياة المشتركة بين الشعب الاسرائيلي والشعب الفلسطيني، انا اؤمن ان الانسانية هي القيمة العليا والاقوى التي من شأنها ان تربط بين بني البشر، اجلس في هذا اليوم خائفة ومحبطة من واقع حياتنا الكئيب. في واقع تجد فيه الغالبية اليهودية في جمود، تلف نفسها بجدار يفصلها عن الشعب الاخر، في واقع فقط  قلة قليلة من الاسرائيليين تواقون للسلام، المساواة والعدالة، التضامن والتعددية كنمط حياة.

وفي واقع فيه قلة قليلة جدا من العرب يناضلون من اجل التغيير الاجتماعي وتغيير حقيقي في الوعي، من اجل حياة عقلانية وامنة لنا جميعا. وعندما تفقد غالبية الشعب الفلسطيني في اسرائيل ايمانها بالحياة المشتركة ولقاءات مبنية على الحوار وتقريب القلوب، بعد محاولات فاشلة كثيرة وفي ظل سياسة تمييز وعنصرية.

 

في دولة الشعب الواحد، والقائد الواحد الذي يمسك كل الخيوط بيده ويحركها حسب رغبته، يغذي مصالحه الشخصية، ويشغل عدة مناصب وزارية في مجالات مختلفة.في ظل عبودية لا استقلال. افكر كيف سأربي اولادي هنا، وكيف اربيهم وذكريات النكبة لا تفارقني، وعندما تقود الدولة سياسة قاسية، غير عادلة، سياسة تمييز وعنصرية تجاه ابناء الاقلية داخلها.

هذا هو استقلال مع الكثير من علامات الاستفهام، وهذه هي حياة كاملة في ظل علامات استفهام، كيف ستكون حياتنا القادمة، عندما تنادي قلة قليلة جدا بالسلام وانهاء الاحتلال، واليسار في اسرائيل يتأرجح على خط التماس بين اليسار واليمين. يسار دون عمود فقري، سلبي ومتردد.

هذا هو العام الـ 68 والوضع لم يتغير، ومطلوب منا المزيد من السنوات الكثيرة من النضال، العمل، الايمان، الاصرار والثبات، حتى نشهد تغييرا حقيقيا، عدالة ومساواة. نحتاج لسنوات عديدة من قيادة حقيقية، حازمة وعادلة حتى نصل اليوم الذي سينتهي به الاحتلال ويحظى الشعب الفلسطيني في اسرائيل بمساواة وعدالة، وعندما يحصل الشعب الفلسطيني على حق العودة الى بلاده.

الشعب الإسرائيلي يستطيع ان يحظى بحرية حقيقية، فقط عندما يسمح بحياة مشتركة حقيقية في البلاد مع الفلسطينيين مواطني الدولة وعندما تقوم دولة فلسطينية الى جانب اسرائيل. يتطلب تحقيق هذا الحلم العمل والنضال المستمر، وعندها فقط يمكن أن نفهم اننا بحاجة لإقامة احتفال بديل فيه نتصالح، نتذكر ونعمل على شفاء الجروح العميقة في داخلنا.

 

 


צילום: עומר נרדי. מאתר פיקיוויקי
תיוג
דועאא דיאב אבו-אלהיג'א:

פמיניסטית, פעילה חברתית ופוליטית, בוגרת תואר שני בלימודי מגדר. תושבת טמרה.


תגובות

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם

 

 

* indicates required