תרגום לערבית الترجمة للعربية

התארסה בגיל 14 והפסיקה לחלום

خطبت في الرابعة عشرة من عمرها وتوقفت احلامها

נושא

"הייתי בת 14 כשהגיע בן דודה שלי מעיר אחרת ובקש את ידי, אבא הסכים מיד בלי לשאול את דעתי, הוא חשב שאם יחתן את הבנות בגיל צעיר הוא ירגיש הקלה וינוח".

כך התחיל סיפורה של א. מנצרת. היא התארסה פעם ראשונה בגיל 14, רק אחרי שאבא שלה הסכים לאירוסין, בא ואמר לה: בן דודה שלך בקש את ידך ואני הסכמתי. הוא היה בן 24, ולמה? כי הוא עשיר.

עברו יותר מ-10 שנים מאז, היום היא בת 25, נשואה +2 לא לאותו קרוב משפחה כי אם לבן דוד שלה מנצרת.

היא החמישית בתוך משפחה מבין שבעה, חמש בנות ושני בנים. ארבע בנות נשואות, שלוש כולל היא בתוך המשפחה, אחת מאחיותיה היא גיסתה. שתיים התחתנו לפני גיל 18, שתיים אחרי גיל 20.

-          מה הרגשת, מה את זוכרת מהסיטואציה הזאת של האירוסין?

הרגשתי שהוא זר, שונה, הוא היה אדם סגור, פרימטיבי, שתלטן, התערב בלבוש שלי, אסר עלי ללחוץ יד אפילו לבן דוד שלי, כפה עלי לבוש דתי. וכל פעם שהתנגדתי, בכיתי, צרחתי וצעקתי שאני לא רוצה אותו, אבא הכה אותי ואמר שלא שואלים את דעתך. אמא שלי לא התערבה, ואני הייתי לבד והפחד שולט בי.

שלוש שנים נמשכו האירוסין, הולכת לבית הספר ואני לא מרוכזת בכלום, רק בסבל שאני חיה יום יום בלי שתהיה לי שליטה על חיי.

ההתנהגות שלי היתה שונה משאר הבנות, הייתי היחידה שמאורסת בכיתה, התביישתי, הייתי נבוכה מאוד, ובטח לא הקדשתי שום חשיבות ללימודים, המחשבות שלי היו במקום אחר.

בכתה י"א רצה שנתחתן, ופתאום חזר בו והחליט לעזוב אותי. בדיעבד אני מבינה שהחיים הטיבו אתי, אבל אז זאת היתה מכה חזקה לילדה בת 17, נכנסתי לדכאון, שנה של סבל.

-          ובכל זאת התחתנת בגיל צעיר איך זה קרה?

במהלך אותה שנה בן דוד שלי בקש את ידי, מה שחשבתי אז שהנה יש לי הזדמנות לנקום ולהתגרות בו.

ארוסי שהוא בעלי היום, עזר לי להוריד את כיסוי הראש. בגיל 18 כבר הייתי נשואה ובהריון. לא ידעתי מה המשמעות להיות אמא, לא שמחתי על ההריון. ילדתי והייתי מדוכאת, אף אחד לא הבין מה עובר עליי, גם בעלי במקום לעמוד לצידי ולעודד אותי, הוא נטש אותי ברגעים שמאוד רציתי אותו לצידי, הוא לא ידע מה לעשות אז היה בורח, כל לילה הלך לבלות עם חבריו.

זה עלה לי בבריאותי, הייתי עצובה ועצבנית, הרגשתי כאבים חזקים בקיבה, הרופא אמר שזאת ריאקציה למצבי הנפשי, הורה לי להירגע, אבל לא נרגעתי הגעתי למצב שאני שוברת כל מה שמשיגה ידי כשאני כועסת עליו, פעמים רבות הלכתי להורי והם האשימו אותי שאני לא מכבדת אותו ואני עם פה גדול, והיו מחזירים אותי אליו.

בעלי הוא אדם מסודר כלכלית וזאת היתה דרכי להתנקם בו, אני שורפת כסף בלי מחשבה, כל פעם שאני רבה אתו הולכת לבזבז כסף, המון כסף, לקנות ולקנות, בגדים, איפור, תכשיטים, יכולתי לבזבז 5000 שקל, אבל חוזרת הביתה, ושום דבר לא עושה לי טוב.

מצבי הלך והחמיר. בעלי לא ידע מה לעשות אמר שהוא רוצה לעזור לי ואני אמרתי שאני רוצה ללמוד.

-          איך גיבשת את ההחלטה הזאת ומה היתה תגובת הסביבה?

ידעתי שאני לא רוצה להיות תלויה בו ובכסף שלו כל חיי, וידעתי שאני לא יכולה לסמוך על ההורים שלי. ואם יום אחד ארצה לעזוב אותו חשוב שיהיה לי מקור פרנסה, ובטחון עצמי ורק דרך לימודים אני יכולה להשיג שני דברים בסיסיים אלה לעתיד שלי.

אז הוא הסכים, ורשם אותי לאוניברסיטה הפתוחה. אבל שידר לי כל הזמן שהוא עושה לי טובה, וגם שזה קלף מיקוח, את רוצה ללמוד ואני מסכים אבל את לא תתערבי באיך וכמה ימים אני רוצה לבלות מחוץ לבית.

התחלתי ללמוד בלי ידיעת ההורים, לא שלי ולא שלו, ופתאום החיים שלי השתנו, הריבים בינינו פחתו והורדתי את הלחץ מלעקוב אחריו ולא רציתי לבזבז זמן על ריבים אתו, ואז ההורים שלו התפלאו שאני עוברת תקופה של שקט והאשימו אותי שיש לי חבר מהצד.

גם הוא לא היה ממש משוכנע על הצעד שעשה, היו לו חששות בגלל המראה החיצוני שלי, (והיא יפה מאוד), שהמורה שלי יתחיל אתי.

-          ואיך הגבת, מה עזר לך להיאבק על זכותך בלי שום תמיכה?

מגיל 14 למדתי, נכון, בדרך הקשה, שרק אני יכולה להיות אחראית לגורלי, והצורך להתחזק היה דבר בסיסי בחיי היום יום שלי.

בתקופה הזאת  בעלי לא הפסיק להיות אלים מילולית וגם פיזית. ובשלב הזה אחרי ריב שהוא לא הפסיק לקלל ולהכות אותי, ברחתי להוריי והוא רדף אחריי, עד הבית של הוריי והרביץ לאבא שלי. אחרי התקרית הזאת אבא הסכים שנלך למשטרה ונתלונן עליו.

הוא נכנס לכלא 8 ימים, ואני והילדים היינו אצל הוריי, ניסיתי להתאבד, בלעתי 12 כדורים, התעוררתי בבית חולים, רק בשלב הזה שראיתי את המוות בעיניים אבא שלי הסכים להחלטתי ואמר לי שאני לא רוצה לאבד אותך תעשי מה שאת רוצה.

זה שאחותי היא גיסתי רק החמיר את המצב, ואחותי שהיא חיה באושר עם בעלה, היתה באמצע ביני לבין משפחתו של בעלי, היתה תקופה מאוד קשה, אמרתי אם אני אתגרש לא יודעת מה יהיה גורל אחותי והילדים שלה, אנו חיים באותו בניין והיא לא רחוקה מהבעיות, גם אם תרצה לא להתערב היא לא יכולה לעשות זאת.

-          אם אבא שלך הסכים שתתגרשי וההחלטה עלתה בראשך למה לא ניצלת את ההזדמנות?

זה היה לברוח מהגשם ולעמוד מתחת למרזב (משל בערבית). תהיתי איזה חיים מחכים לי בבית של ההורים?? איזה עתיד יהיו לי כאישה גרושה? צעירה ויפה ועוד עם שני ילדים? ובמאזן החיים בין החיים בצל ההורים או בצל גבר מבוסס כלכלית ורוצה שאני אחזור אליו ועם הבטחותיו להשתנות, הכף של בעלי זכתה.

-          והמשכת בלימודים?

בגלל שהסכמתי לחזור ואחרי שבעלי נכנס לכלא וזאת פדיחה במימדים עולמיים בקרב המשפחה שלו, והם לחצו עליו לגרש אותי, והוא מבחינתו עשה וויתור גדול שהוא רוצה להחזיר אותי ומסרב להחלטת משפחתו אז זה עלה לי בלימודים, התנאי היה שהוא יחזיר אותי ואני אוותר על הלימודים. וההורים שלי שבכלל לא ידעו שאני לומדת ובכלל לא תומכים בצעד כזה, בכלל לא הבינו מה אני רוצה, הם התנו את חזרתי בזה שהוא לא ירים עליי יד.

-          עברה שנה מאז ההחלטה שלך לחזור אליו, איך את רואה את החיים שלך היום ובעתיד?

קודם כל אני מרגישה שמה שהוא בתוכי כבה, אני לא יכולה לשמוח, יש בי כעס נוראי, החלטתי היא להשקיע בילדיי ולא אתן שהעתיד של הבת שלי יהיה כמוני, אני אלחם שהיא לא תתחתן בגיל צעיר, אני משקיעה בקורסים לשניהם, אנגלית, מוזיקה ובאלט, כל מה שלא נתנו לי אני אתן להם.. ועדיין על החלום של להמשיך וללמוד אני לא מוותרת ויודעת שיום יבוא ואחזר ללמוד ואגשים את חלומי להיות אישה משכילה ועצמאית ואז אוכל להחליט מה טוב לי ולחיי.

הראיון התקיים במסגרת נושא נשים בדוגרינט.

עוד בנושא:

ילדה שיולדת לא תוכל להגן על ילדיה


צילום: Jeyheich

خطبت في الرابعة عشرة من عمرها فتوقفت أحلامها

سامية ناصر

تبدأ قصة أ. بهذا الشكل. خطبت لأول مرة في سن الرابعة عشرة، بعد أن وافق والدها على طلب ابن عمتها بأن يخطبها، جاء إليها قائلا: "ابن عمتك طلب يدك وأنا وافقت"لقد كان العريس بعمر 24، وهي طفلة ابنة 14، ولماذا؟ لأنه ببساطة غني.

 مرت عشر سنوات منذ ذلك الوقت، تبلغ (أ) اليوم 25 سنة، متزوجة مع ولدين، زوجها ليس نفسه الذي خطبها لأول مرة، بل ابن خالها الذي تقدم لخطبتها يوم كانت في سن السادسة عشرة. أ. هي الخامسة في عائلة تتألف من سبعة أولاد وبنات، أربع بنات متزوجات، ثلاث منهن داخل العائلة، أختها هي سلفتها. اثنتان تزوجتا قبل بلوغهن السابعة عشرة.

عندما تعودين بالذاكرة إلى خطبتك في سن الرابعة عشر، ماذا تركت هذه التجربة في ذهنك؟

شعرت أنه غريب، مختلف، لقد كان منغلقا، متسلطا، تدخل بكل تفاصيل حياتي، منعني من مصافحة حتى ابن عمي، فرض علي لباسا (دينيا). وكل مرة اعترضت على أمر ما، بكيت، صرخت أني لا أريده، تعرضت للضرب، ابي ضربني وأصر بأن لا يسألني أحد عن رأيي. لم تتدخل أمي في الأمر، وكنت وحيدة والخوف يتملكني. استمرت الخطبة ثلاث سنوات، أذهب إلى المدرسة، تركيزي مشتت، ولا أفكر إلا بمعاناتي اليومية دون أن يكون لي أي سيطرة على حياتي. تصرفاتي كانت مختلفة عن بقية البنات، كنت الوحيدة المخطوبة بالصف، شعرت بالخجل، بالارتباك، وبالطبع لم أكرس أي أهمية للتعليم، أفكاري كانت في مكان آخر. في الصف الحادي عشر أراد أن نتزوج، وفجأة تراجع وقرر تركي. اليوم أفهم أن الحياة صنعت لي معروفا، لكن في ذلك الوقت شكل الأمر صدمة لابنة السابعة عشرة، دخلت في اكتئاب، سنة من المعاناة.

ومع ذلك تزوجت في سن صغيرة؟

في نفس السنة تقدم ابن خالي لطلب يدي، وحينها فكرت، أن الفرصة حانت لانتقم من خطيبي السابق وأغيظه. تزوجنا وفي عمر الثامنة عشرة كنت حاملا بطفلي الأول. لم أعرف ما معنى الأمومة، لم أفرح لكوني حاملا. أنجبت وأصبت باكتئاب، لم يستوعب أحد ما يمر علي، حتى زوجي وبدل أن يشجعني، يستوعبني ويقف إلى جانبي، تركني في أصعب اللحظات، لم يعرف كيف يتصرف فكان يهرب من البيت، يسهر مع أصحابه. وضع زوجي المادي جيد جدا، وأنا كنت حزينة وعصبية، وكرد فعل كنت أبذر المال دون حساب، لكن وضعي النفسي لم يتحسن، شعرت بالآلام في معدتي، الطبيب قال إن هذا رد فعل لحالتي النفسية، طالبني بالهدوء، لكن شيئا لم يدخل السكينة لقلبي، بل بالعكس عصبيتي زادت حتى صرت أكسر كل ما يقع عليه نظري في لحظات عصبيتي، زوجي كان يضربني، يسبني ويهينني وكل مرة أستنجد بأهلي، كانوا يكيلون لي الاتهامات ويعيدونني إليه. استفحل وضعي النفسي. زوجي لم يعرف كيف يتصرف، قال إنه يريد مساعدتي وقلت أريد أن أتعلم.

 كيف توصلت إلى هذه الفكرة؟ وكيف كان رد الفعل من حولك؟

عرفت أنني لا أريد أن أظل طوال حياتي مرتبطة به وبماله، وأدركت أيضا أنني لا أستطيع الإعتماد على أهلي. وإذا أصحبت الحياة معه جحيما أو بقيت كما هي الآن وأردت الطلاق، على الأقل يكون لي مصدر رزق، وثقتي بنفسي ممكن أن أسترجعها فقط من خلال التعليم، وهذا الأمر أهم ما أريد لمستقبلي. وهو وافق، وسجلني للجامعة المفتوحة،. لكنه وطوال الوقت أرادني أن أفهم أنه صنع لي معروفا، وأيضا كان التعليم مصدرا للابتزاز، "لقد وافقت على تعليمك بشرط الا تتدخلي كيف ومتى أسهر خارج البيت." بدأت التعليم دون علم أهلي ولا أهله، وفجأة تغيرت حياتي، صرفت طاقاتي ووقتي في التعليم وتوقفت عن الشجار معه، أهله استغربوا واتهموني أن لي علاقة مع شخص آخر. وهو الذي قبل على مضض موضوع التعليم ولم يكن مقتنعا به تماما، شعرت أن ثقته بنفسه اهتزت، وأخذ يكيل لي الاتهامات بسبب مظهري الخارجي (وهي جميلة جدا) بأن يغرم بي المحاضر.

كيف كان رد فعلك، ما الأمر الذي ساعدك على التحدي والصمود أمام حقك بالتعلم خاصة دون دعم من أحد؟

تعلمت وبالطريق الصعب، أنه أنا وفقط أنا أستطيع أن أتحمل المسؤولية عن مصيري ومستقبلي، والحاجة بأن أقوى أصبحت ماسة في حياتي اليومية. في هذه الفترة لم يتوقف عن تعنيفه لي جسديا وكلاميا. في تلك الفترة وقع شجار استمر لساعات لم يتوقف خلالها بشتمي وضربي، هربت إلى بيت أهلي، فلحقني إلى بيت أهلي وهناك ضرب والدي.بعد هذه الحادثة وافق والدي أن نتوجه للشرطة ونقدم شكوى ضده. قضى في السجن ثمانية أيام، وأنا والأولاد عند أهلي، حاولت الانتحار، شربت 12 حبة دواء، صحوت في المستشفى، فقط في اللحظة التي شارفت بها على الموت، وافق أبي على قراري بالطلاق، وقال لي "لا أريد أن أخسرك، إفعلي ما يناسبك". ولأن اختي هي سلفتي، تفاقمت المشكلة، وبالرغم من أنها سعيدة مع زوجها، وجدت نفسها بيني وبين عائلة زوجي، كانت هذه فترة صعبة جدا، قلت في نفسي إذا قررت الطلاق فلا أعرف ماذا سيكون مصير أختي وأولادها، كلتانا نعيش في نفس العمارة وهي غير بعيدة عن المشاكل، حتى لو قررت عدم التدخل لا تستطيع ذلك.

إذا وافق والدك على الطلاق والقرار صدر من جانبك، لماذا لم تستغلي الفرصة؟

هذا كان كالمستجير من الرمضاء بالنار. فكرت أي حياة تنتظرني في بيت عائلتي؟ أي مستقبل ينتظر امراة مطلقة؟ شابة صغيرة وجميلة ومع ولدين؟ وفي ميزان الحياة في بيت عائلتي أو بيت زوجي الغني، رجحت كفة زوجي الذي جاءني متأسفا ووعد بأن يتغير.

وهل تابعت تعليمك؟

 لأني وافقت على العودة إليه، ولأنه دخل السجن "بسببي" (وليس لأنه عنيفا) وهذه فضيحة بمستويات عالمية حسب قاموس عائلته، الذين ضغطوا عليه بأن يطلقني، وهو من جانبه وكأنه قدم تنازلا عظيما بأن وقف ضد رغبة عائلته، فاشترط عودتي بتنازلي عن التعليم. وأهلي من طرفهم ومنذ البداية لم يعرفوا عن تعليمي لأنهم ضد الفكرة اصلا، فكانت الصفقة عودتي إليه بشرط أن يتوقف عن ضربي وأنا أعود وأتنازل عن التعليم.

 مر عام على قرار العودة إليه، كيف ترين حياتك الآن وفي المستقبل؟

اشعر بأن شيئا داخلي انطفأ، تبقى فرحتي ناقصة، في داخلي بركان من الغضب، قررت استثمار طاقتي في أولادي، وألا أسمح بأن تواجه ابنتي مصيرا كمصيري، سأحارب حتى لا تتزوج في سن صغيرة، اليوم أستثمر المال في دورات لهم، إنجليزي، موسيقى، وباليه..وعن حلمي بأن أكمل تعليمي لن اتنازل، أعرف أنني في يوم ما سأعود وأتابع تعليمي وأصبح امرأة مثقفة ومستقلة وعندها أستطيع اتخاذ القرار الأنسب لي ولحياتي.

 


צילום: Jeyheich
תיוג
סאמיה נאסר سامية ناصر :

אקטביסטית חברתית, כותבת ומתרגמת בדוגרינט. נולדה במג'ד אלכרום. גרה בנצרת, מנחת קבוצות ומדריכה במוזיאון עין דור.

 ناشطة اجتماعية، كاتبة وتعمل على الترجمة في دوغري نت.من مواليد مجد الكروم وتسكن في الناصرة.موجهة مجموعات ومرشدة في متحف عين دور.


תגובות

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם

 

 

* indicates required