תרגום לערבית الترجمة للعربية

מִסְבַּחָה مسبحة - מתנה מצומת כרמיאל

مسبحة- هدية من مفرق كرميئيل

כמדי יום שישי בצהרים, אנחנו נפגשות בצומת כרמיאל, מניפות שלטים ומחלקות סרטים ופליירים של תנועות "נשים עושות שלום". המפגש עם העוברים ושבים בצומת מרתק. התגובות ברובן מחממות לב. 

בכתבה הבאה לאה דרום שמגיעה לצומת מדי שבוע החליטה לשתף אותנו באחד מהמפגשים מעוררי ההשראה שהתקיים בינה ובין נהג אחד בדקות הספורות שעצר את רכבו בצומת בזכות הרמזור האדום.

לא מזמן, בסיומו של עוד שבוע עצוב עמדתי בצומת כרמיאל, נעצרה לידי מכונית, הושטתי לנהג סרט תכול של "נשים עושות שלום" והוא, גבר במיטב שנותיו, כחכח כמחפש מילים לבטא את רגשותיו "כל הכבוד לך, זה כל כך חשוב מה שאתן עושות פה", אמר ופתאום כמקבל החלטה מהירה הסתובב והושיט את כף ידו החופנת שרשרת זהובה. "קחי, זה בשבילך" הודיע ואני משתוממת אמרתי "לא וואללה מה?" וגם הרתעתי את ידי, אבל הוא התעקש ודחק "כן, כן בשבילך, קחי תניפי את זה למעלה שיראו כולם". הרמזור התחלף לירוק והוא נסע לדרכו. נותרתי עומדת המחרוזת הענברית בידי, מנפנפת בה למכוניות החולפות.

נעצרה מכונית עם זוג לבבי בני 50  בערך, "בהצלחה, אנחנו אתכן ותודה" הם חייכו ולקחו את הפליירים. הנהג הביט על ידי ושאל "את יודעת כמה חרוזים במסבחה שלך?", הודיתי נבוכה שלא, אין לי מושג, "33 בדיוק" הוא אמר  והוסיף "שבת שלום" לפני שלחץ על הגז ונסעו.

שוב אור אדום מכונית נעצרת, נהג צעיר חינני מפרגן "כל הכבוד זה טוב מאוד, הלוואי יבוא שלום, באמת" אני מרשרשת לעומתו במסבחה "אתה יודע כמה חרוזים יש בה? "בטח יודע, 33" הוא עונה במהירות, "אתה בטוח?" אני שואלת, הוא מסתכל עלי תמה ואז מצטרף לצחוקי "כן, בטוח","טוב, אז אל תשכח לבוא מחר לאוהל הדברות בכניסה לבענה" והוא מסכם "בעזרת השם". עם המסבחה כך נדמה לי אני זוכה ליותר חיוכים, צפצופים ונפנופי שלום מתמיד.

צהריים, אני מגיעה הביתה עם  המחרוזת, והאיש הזה לא יוצא לי מהראש, איך נתן לי חפץ אישי כל כך? כמוסלמי דתי וודאי החזיק בו וגלגל באצבעותיו את חרוזיו חזור ושוב מי יודע כמה פעמים... ממה התרגש ומה בקש להגיד במחווה  המיוחדת שלו?

אני "מגגלת" את המלה מסבחה ומגלה שהחרוזים כולם נושאים את שמות אללה. יש בקוראן 99  שמות לאללה שנועדו לכבד ולהלל את האל ולהזכירו בכל מקום, לכן את המחרוזת המקוצרת מגלגלים ברצף שלוש פעמים. עוד מתברר שלנוצרים שרשרת דומה אף היא בת 33 חרוזים כמניין שנות חייו של ישו... וגם  הפתעה: ליהודים  מארצות ערב שרשרות דומות עם מספר משתנה של חרוזים ח"י, כ"ו או נ' חרוזים, אבל גם 33 זה בסדר: הרב יוסף אומר ש"אין בה כל חשש לעבודה זרה" ובאתר הישיבה כתוב "עניינה הוא העברת זמן ולכן אין בעיה לרכוש שרשרת כזו".

 גיגול נוסף שלי מעלה שמוצא המסבחה כנראה בהודו ומשם התפשט המנהג לארצות האיסלם, בעזרת החרוזים מקיימים מצוות "תסביח" - מהשורש סבח שמקבילו בעברית  השורש שבח.  כלומר "משמעות התסביח  הוא אמירת דברי שבח לאל", אני מתלהבת  - ממש כמו "לך נאה לשבח"  בשיר חנוכה.

שוב אני חושבת על האיש  והמתת, עכשיו נדמה לי שאני מתחילה להבין את כוונתו, יש כאן הצהרה בה הוא מעיד על האמונה שלו: הוא מאמין באיסלם של שלום, ואולי הוא אומר עוד שאללה אלרחמן אלרחים, ההדור ורחב הידיים שאין לו ראשית ואין לו סוף - שלו, הוא אותו אל  רחום וחנון, ארך אפיים ורב חסד - שלי, הוא האל שתורתו אמת ונתיבותיה שלום.


לאה דרום

مسبحة

منذ زمن قريب وفي نهاية أسبوع اخر حزين وقفت على مفرق كرمئيل, توقفت بجانبي سيارة. قدمت للسائق شريط أزرق يعبر عن "نساء يصنعن السلام". كان رجلاً في أوج عمره. تقحقح كمن يبحث عن كلمات ليعبر عن أحاسيسه: "كل الاحترام, إنه في غاية الآهمية ما تفعلنهن هنا". قالها وبدا كمن يتخذ قراراً سريعاً, إستدار ومد يده تتقلدها سلسة ذهبية: "خذي, هذه لك".  قالها وأنا مندهشة, قلت "لا والله, ماذا؟" سحبت يدي ولكنه أصر قائلاً : "هذه لك, خذيها وارفعيها عالياً ليراها الجميع". تبدلت الشارة الضوئية للضوء الأخضر وانطلق في طريقه.  بقيت واقفة والمسبحة العنبرية في يدي، ألوح بها للسيارات المارة.

توقفت سيارة يستقلها زوجان في سنوات الخمسين تقريباً من عمرهما, "بالتوفيق, نحن معكن وشكراً" تبسموا وأخذوا  المنشورات. نظر السائق الى يدي وسأل: "هل تعلمين كم خرزة يوجد في المسبحة؟" إعترفت محرجة اني لا اعرف, "33 بالضبط" وأضاف قائلاً "سبت مبارك" قبل أن يدوس على دواسة البنزين.

ضوء أحمر مرة اخرى وسيارة أخرى تقف, سائق شاب لطيف يجامل: " بالتوفيق, هذا جيد جداً, ليت السلام يعم" أخشخش بالمسبحة:" هل تعلم كم خرزة  توجد في المسبحة ؟". "بالطبع اعلم, 33 بالضبط". أجاب سريعاً. سألت:"هل أنت متأكد؟". نظر الي بحيرة منضماً لضحكي:"نعم, بالتأكيد"، "جيد, إذن لا تنس أن تأت غداً لخيمة الحوار في مدخل قرية البعنة" وهو بدوره لخص قائلاً:"إنشالله". كما يبدو أني أحظى لأكثر إبتسامات, تصفيرات وتلويحات للسلام.

وصلت الى البيت في ساعات الظهيرة, وذلك الرجل لا يغادر مخيلتي, كيف أعطاني شيئاً خاصا به؟ كمسلم متدين أحتفظ بها وسبح بها كثيراُ... مما انفعل وماذا أراد قوله من خلال مسبحته؟

أبحث في "جوجول" عن الكلمة "مسبحة" وأكتشف أن الخرزات تحمل اسماً من اسماء الله الحسنى. توجد في القرآن الكريم 99 اسماء لله والتي تهدف لأحترام وتعظيم الله وذكره في كل مكان, لهذا فأنهم يدورنها ثلاث مرات متتالية. يتضح أيضاً أن لدى النصارى مسبحة مشابهة، مكونة من 33 خرزة كرمز لسنين عمر المسيح... ومفاجأة أخرى: لليهود القادمين من الدول العربية مسابح من عدد مختلف من الخرزات ،8, 26 أو 40, ولكن 33 أيضاً. الراب يوسف يقول: "ليس هنالك أي تخوف من أي عمل خارجي" وفي المدرسة الدينية اليهودية مكتوب "الهدف منها تمضية الوقت ولذلك فلا ضير بأقتنائها"
بحث أخر في "غوغل" يبين أن مصدر "المسبحة" هو كما يبدو الهند وأن عادة التسبيح انتقلت من هناك الى الدول الأسلامية. بمساعدة المسبحة تتم فريضة التسبيح – من المصدر "سبَح" المقابل للمصدر "שבח" في اللغة العبرية. أي أن مفهوم التسبيح هو مدح الله. أني اتحمس – تماماً ک- "לך נאה לשבח"  في اغنية عيد الحانوكا

مرة أخرى، أفكر بالرجل وهديته، أظن أني بدأت أفهم قصده، لدينا هنا تصريح يدل على أيمانه: أنه يؤمن بأسلام السلام, وربما يقول أن الله الرحمان الرحيم, العظيم الواسع والذي لا أول له ولا أخر- بالنسبة ل، وبالنسبة لي هو الله الرؤوف الرحي، كاظم الغضب وكثير الخير. هو الاله والذي علمه حق ومسالكه سلام.

 

ليئه

 


לאה דרום
לאה דרום ليئة دروم:

תושבת חרשים


תגובות

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם