תרגום לערבית الترجمة للعربية

להיוולד בארץ ענייה...ולעבוד בישראל

أن تولد في دولة فقيرة.. وتعمل في إسرائيل

נושא

זה לרוב סכום אסטרונומי אם משווים אותו למשכורות בנפאל, אבל המחיר הנפשי שאני ובני צריכים לשלם קשה מנשוא, הוא מתחנן אלי כל יום שאחזור, הוא גדל רחוק ממני, הפעם האחרונה שראיתי אותו הייתה לפני שנתיים..

פגשתי אותה בתחנת האוטובוס, כשהייתי בדרכי חזרה מחיפה לנצרת. המראה שלה מספר את סיפור מולדתה, היא ממזרח אסיה, לרוב מהפילפינים, סין או נפאל...לא חשוב, היא עובדת זרה.

חיפשתי הזדמנות לדבר איתה. רציתי לדעת את מי נטשה בבית? כמה אלפי קילומטרים נסעה לפני שהשיגה הזדמנות עבודה פה, בבית של קשיש או קשישה או במשק בית? ואם הייתי ברת מזל ורכשה בטחון כלפי, הייתי רוצה לדעת - כמה שעות היא עובדת? וכמה היא מרוויחה?

שאלתי אותה לשמה, ענתה: " לא חשוב השם, אני כמו הרבה אחרות ... סיפור של אישה שברחה מהעוני ונסעה אלפי קילומטרים כדי להשיג מקום עבודה שיעזור לבנות עתיד טוב יותר לה ולמשפחתה.

אבל מאיפה הגעת?

סיפרה שהיא מנפאל, מדינה השוכנת בין סין להודו. היא עובדת כסייעת לקשיש בן 75 בנצרת. היא עובדת אצלו מזה 5 שנים. סיפרה שהיא שמחה על עבודתה בארץ, במיוחד בהשוואה לתקופה בה עבדה בכווית כ-3 שנים. שם הועסקה בתנאי עבדות, ומבלי שהרשו לה לצאת מהבית במשך 3 שנים, חוץ מהיום שברחה ממעסיקה. מנסה לחייך ואומרת לי "אפילו העור שלי הפך ללבן, ואנחנו הרי ידועים כבעלי עור צהוב". בכווית היא הרוויחה כ-100 דולר לחודש, בלי ימי חופשה, לא ידעה מתי יום העבודה מתחיל וכמובן לא מתי הוא מסתיים... "בכווית אין חוק ואין זכויות לעובדים", אמרה.

700 פועלים אפריקנים בכפר מנדא - בין אחווה לסכנת אבטלה

שיחתנו נעה בין ערבית מדוברת לאנגלית, היא המשיכה וסיפרה: "עזבתי את הבן שלי בעודו בן 5, הייתי בגיל 20 כשהחלטתי לחפש עבודה רחוק מהבית, בעלי עבד כפקיד בנק וקיבל 100 דולר לחודש, במשכורת כזאת אי אפשר להבטיח מצרכים בסיסיים של אוכל ושתייה... בוודאי לא בית ולא חיים מכובדים, כמובן שלא הייתי יכולה לשלוח את הבן שלי לבית ספר, היום אני משלמת עבורו 50 דולר לחודש כדי שילמד.

אחרי ניסיון אכזרי בכווית חזרה לנפאל, ושם נודע לה על משרד שעוזר להשיג ויזה לעבודה בישראל. אבל היא הייתה צריכה לשלם 15 אלף דולר למשרד, כלומר היא צריכה להחזיר את השכר של שנת העבודה הראשונה.

שאלתי אותה: "איך אפשר להשיג סכום אסטרונומי כזה בנפאל?

אמרה: "נכון זה סכום בלתי נתפס, בשבילו הייתי צריכה לגייס את המשפחה שארבעה מאתנו הוציאו הלוואה מהבנק כדי לעזור לי".

היא מוסיפה: "הגעתי לישראל, בהתחלה לכפר ג'יש, אבל לא יכולתי לשאת את הסבל שגרם לי המעסיק שלי, הוא אפילו היה משתין לי על הראש, מזל שיכולתי לחזור למשרד ולדרוש שיפנו אותי למשפחה אחרת... וכך הגעתי למשפחה בנצרת, ואני אצלם 5 שנים, סייעת לקשיש וגם עושה את כל עבודות הבית, ומקבלת כ- 2,000 דולר לחודש".

"זה לרוב סכום אסטרונומי אם משווים אותו למשכורות בנפאל, אבל המחיר הנפשי שאני ובני צריכים לשלם קשה מנשוא, הוא מתחנן אלי כל יום שאחזור, הוא גדל רחוק ממני, הפעם האחרונה שראיתי אותו הייתה לפני שנתיים. אני מדברת איתו ועם בעלי כל יום בסקייפ, אבל הוא צריך את החום והחיבוק שלי. הוא יודע שבלי העבודה שלי הוא לא יכול ללמוד וגם לא היינו קונים בית, שאני מחזירה את התשלומים מהעבודה שלי".

היא הסתכלה עלי ושאלה: "למה את מתעניינת במצבנו?

עניתי: "כדי שאנשים טובי לב, שמצפונם ער, ידעו כמה סבל אתם צריכים לשאת למען עתיד טוב יותר.

קהילת גטו ... אצלנו בגליל

חזרתי הביתה וכתבתי את הראיון הזה, התחלתי לגלוש ולחפש בגוגל פרטים על המדינות העניות, שכל מה שהן מסוגלות לייצא לעולם זה כוח עבודה זול, אנשים ונשים שלרוב מנוצלים בצורה אכזרית למדי. ידעתי שיש כיום ארגון שנלחם בעבדות בעולם, העבדות עדיין קיימת, ונתקלתי בהרבה סיפורים קשים על עובדות בלבנון או בקטר ובמקומות אחרים.

בדו"ח של הארגון - "משלחת הצדק העולמית" International Justice mission הנלחם בעבדות ישנן הרבה עדויות של עובדים ממזרח אסיה, הם עובדי בניין בקטר, בונים את המגרשים למונדיאל הבא שיתקיים בקטר, הם עובדים 7 ימים בשבוע, 12 שעות ליום, בדרגות חום יותר מ 45 מעלות. קראתי סיפורי נשים שעבדו בלבנון בצורה לא חוקית, קיבלו 150 דולר לחודש, ובגלל היחס וההשפלה שהיתה מנת חלקן ממעסיקן הן ברחו בלי לקחת בחזרה את הדרכון שהוחרם על ידי המעסיק, אבל הן לא יכלו לשאת יותר את המכות, את תנאי העבדות וחלק מהן גם נמכרו.

תמונה באדיבות flickr. צילום: דפנה טלמון

هو مبلغ خيالي اذا ما قورن بالمعاشات في نيبال لكن الثمن النفسي الذي عليّ ان ادفعه وابني الذي يرجوني ان اعود كل يوم الى البيت، لا يقدر بثمن. ابني يكبر بعيدا عني، التقيته اخر مرة قبل سنتين..

التقيتها في محطة الباص، كنت في طريق العودة من حيفا الى الناصرة، ملامحها توحي بموطنها، هي من شرق آسيا، ربما تكون من الفلبين، الصين او نيبال.. لا يهم ما هو موطنها الأصلي، هنا هي عاملة أجنبية.

تحيّنت الفرصة حتى اتحدث اليها.. اريد ان أعرف من تركت وراءها؟ كم من المسافات قطعت حتى تحصل على فرصة عمل هنا في بيت مسن او مسنة او في العمل المنزلي؟ وإن حالفني الحظ ووثقت بي، أريد أن تخبرني كم ساعة تعمل؟ وكم من المال تتلقى ازاء عملها؟

سألتها عن اسمها فاجابت: لا يهم اسمي، انا كغيري.. قصة امرأة هربت من الفقر وقطعت آلاف الاميال حتى تحصل على عمل يساعدها في بناء مستقبل لها ولزوجها ووحيدها.

ولكن من اين جئت؟
اخبرتني انها من نيبال، دولة تقع بين الصين والهند وفيها أعلى قمة في العالم: افرست. تعمل كمساعدة لعاجز يبلغ من العمر 75 عاما في الناصرة. تعمل لديه منذ خمس سنوات. هي سعيدة بعلمها هنا خاصة اذا ما قارنت بين تجربتها في البلاد وبين فترة ثلاث سنوات قضتها في الكويت حيث عملت بشروط أشبه بالعبودية ودون ان تغادر البيت بتاتا إلّا يوم هربت من مشغلها... تقول لي بضحكة يملؤها الأسى: جلدي أصبح أبيضا ونحن المعروفون بالصُفُر. في الكويت تقاضت مئة دولار، دون يوم عطلة واحد، يوم العمل لا تعرف متى يبدأ ومتى ينتهي .. محادثتنا تنقلت بين الانجليزية والعربية فقالت لي بالعربية : "في الكويت لا يوجد قانون يحمي العامل ولا شحار".

700 عامل أفريقي في كفرمندا.. بين الاخوة وخطر البطالة

تتحدث العربية العامية قالت: "تركت ابني وهو في الخامسة من عمره، كنت في العشرين من العمر متزوجة ولي ولد واحد، زوجي يعمل موظفا في البنك يتقاضى مئة دولار في الشهر، من هذا المعاش لا يمكن حتى ان نوفر أكلا وشربًا.. اكيد لا بيت ولا حياة كريمة ولا يمكن ان ابعث ابني الى المدرسة، فلكي يتعلم ابني انا ادفع 50 دولار شهريا للمدرسة، بالطبع لا يوجد تأمين صحي مجاني ايضا.

عادت  الى نيبال بعد تجربة بائسة في الكويت وهناك سمعت عن مكتب يساعد العمال للحصول على تأشيرة عمل هنا في البلاد. كان عليها ان تدفع مقابل ذلك 15 الف دولار، اي ان العام الأول من عملها يكون مردوده المادي للمكتب الذي وفر لها مكان العمل.

سالتها :من اين حصلت على هذا المبلغ الخيالي؟
أجابت : "من أربعة قروض حصلت عليها أنا، أختي، أبي وزوجي. عملي في السنة الأولى كان لتسديد القروض الأربعة".

وتضيف:"وصلت الى اسرائيل، اولا الى الجش، لكني تحملت من مشغلي ما لا يطاق حتى انه كان يبوّل على رأسي. توجهت للمكتب وقلت انني لا استطيع ان اتحمل اكثر واريد ان اجرب مشغلا اخر... فوصلت الى عائلة في الناصرة وانا هنا منذ 5 سنوات، اهتم بالمسن وبتنظيف المنزل واتقاضى مقابل ذلك 2000 دولار".

تقول محدثتي :"ربما هو مبلغ خيالي اذا ما قورن بالمعاشات في نيبال لكن الثمن النفسي الذي عليّ ان ادفعه وابني الذي يرجوني ان اعود كل يوم الى البيت، لا يقدر بثمن. ابني يكبر بعيدا عني، التقيته اخر مرة قبل سنتين، احادثه يوميا وزوجي من خلال سكايب لكنه بحاجة لحناني وحضني. هو يعرف انه لولا عملي وبُعدي عنه لا يستطيع ان يدخل حتى الى المدرسة. والان استطعنا ان نشتري بيتا نسدد اقساطه من عملي".

سألتني محدثتي ولماذا يهمك امرنا؟
أجبت: حتى يعرف اصحاب الضمائر التي لا تزال حية اية معاناة تواجهون واي مشاق تتحملون من اجل حياة افضل، وهذا اضعف الايمان.

جيتو.. في الجليل

عدت الى البيت وكتبت هذا الحوار وذهبت لابحث عن معلومات عن الدول الفقيرة التي لا تصدر للعالم الا ايدي عاملة رخيصة تستغل احيانا ابشع استغلال، ومن خلال قراءاتي فوجئت ان هناك منظمة لمكافحة الرق في العالم، العبودية لا تزال مستشرية، والعناوين تتحدث عن قصص مأساوية لعاملات في لبنان وعمال في قطر.
ففي تقرير اللجنة الكثير من الشهادات لعمال
من آسيا يعملون في شركة بناء تعمل على تشييد ملاعب كأس العالم، ذكر فيها أحد العمال من نيبال أنه يتم تشغيلهم سبعة أيام اسبوعيا لمدد تتجاوز الـ 12 ساعة يوميا وفي درجات حرارة مرتفعة. قصص لنساء عاشت بشكل غير قانوني في لبنان، مع عدم وجود وسيلة للعودة الى ديارهن بعد ان صودر جواز سفرهن، وفرّرن من اصحاب العمل المسيئين حيث شهدن مصاعب رهيبة، فبعضهن تعرضن للضرب واجبرن على تحمل ظروف اشبه بالعبودية، كما تم الاتجار بغالبيتهن.

תמונה באדיבות flickr. צילום: דפנה טלמון
סוג כתבה ערבית
סאמיה נאסר سامية ناصر :

אקטביסטית חברתית, כותבת ומתרגמת בדוגרינט. נולדה במג'ד אלכרום. גרה בנצרת, מנחת קבוצות ומדריכה במוזיאון עין דור.

 ناشطة اجتماعية، كاتبة وتعمل على الترجمة في دوغري نت.من مواليد مجد الكروم وتسكن في الناصرة.موجهة مجموعات ومرشدة في متحف عين دور.


תגובות

תודה סאמיה

תודה על שחשפת אותי לסיפור אישי
לצד נוסף של המטבע
לקושי
להתעלמות.
אבל השארת אותי בתחושה שהיית יכולה לספר עוד הרבה
יש סיכוי להמשך?
נורית

מאמר חשוב. תודה

מאמר חשוב. תודה

עיתונאית בדם

כמה פעמים ישבתי באוטובוס, או על ספסל ברחוב ע"י עובד/ת זר/ה, ולא העזתי לשאול. כמה פעמים הסתכלתי על העובר/ת ושב/ה וחשבתי לעצמי: מאין הגיע/ה? את מי השאיר/ה שם? איפה היא/הוא עובד/ת? כמה זמן? איך היא/הוא מתמודד/ת עם הגעגועים?
סאמיה, המאמר שלך מרתק והיוזמה שלך לשאול מרגשת.

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם

 

 

* indicates required