תרגום לערבית الترجمة للعربية

נשארים בראמיה.. זה גם המאבק שלי

باقون في رمية.. هذا نضالي

נושא

השתתפות כל אזרח ערבי במאבק של ראמיה או כל כפר לא מוכר, הוא מאבק של הישרדות, הוא עמדה ואמירה לממשלות ישראל ומאבק מתמיד נגד תוכניות העקירה. הוא תגובה לנסיונות של הממשלה וקביעה שיש לנו זכות על האדמה הזאת ואנחנו ניאבק למענה..

תושבי הכפר ראמיה מתגוררים באדמתם עוד מלפני הקמת מדינת ישראל. אדמתם הופקעה מהם בשנות השבעים במסגרת התכנית הגזענית ליהוד הגליל – לפנות את הערבים מאדמתם כדי לבנות יישובי אפרטהייד ליהודים.

בשנות התשעים התנהל מאבק ציבורי נרחב נגד נישול וגרוש תושבי ראמיה שהסתיים בהסכם משנת 1995 לפיו יוכלו תושבי ראמיה לבנות בתים באזור כפרם ולהמשיך להתגורר בכרמיאל. מאז ממשיכים עיריית כרמיאל ומנהל מקרקעי ישראל (כיום רשות מקרקעי ישראל- רמ"י) להתנכל לתושבים.. למרות החלטת בית המשפט המחוזי בחיפה שקבע ב-2009 כי המנהל הפר את ההסכם ועליו לפעול ליישומו, ממשיך המנהל בניסיונותיו לפינוי התושבים.

מה באמת קורה בראמיה בכרמיאל? תמונת מצב וסקירה הסטורית

סיור דוגרינט ברמיה וקובסי

כעת,בעקבות פסק דין חדש מאוגוסט 2013 המתעלם מהקודם, עומדים התושבים בפני סכנה מתקרבת של הריסת בתיהם ופינוי בכוח (מתוך קמפיין המאבק למען רמיה).

למה אני, תושבת ריינה, מתעניינת ומשתתפת במאבק למען רמיה?

לא ידעתי מימיי הריסת בית בכפר שלי, אך תמיד שמעתי על מאבקים למען הבית והאדמה. אבי תמיד סיפר על חלקת האדמה של משפחתו באיזור שנקרא "עין אלפאר" (עין העכבר) שאותה עיבדו ובה נטעו כל מיני עצים וירקות במשך שנים, וחוויתי את נסיונות אבי לחפש במה שנשאר מאותה חלקה את הגפן עם הענבים השחורים המתוקים.. אותה חלקה הופקעה למען הקמת שכונת הר יונה של נצרת עילית.
בתקופה מאוחרת יותר חוויתי את המאבק של סבא למען אדמתו ועצי הזית שנטע, הוא נאבק נגד סלילת כביש 79. ישבתי לידו מספר פעמים כשהוא עיין במפות, שמעתי אותו מונה בעל-פה את מספרי החלקות, את מספרי עצי הזית שייעקרו, ואת שמות בעלי האדמות שניזוקו מהכביש. הוא לא ידע קרוא וכתוב, אך את כל אשר מתייחס לאדמה הוא למד בעל-פה.
כל זה מתווסף למה שאני רואה מדי יום, נסיונות הפקעת הקרקעות והריסת הבתים והנסיונות להצרת תוכניות המתאר של הכפרים והערים הערביות, דרך סלילת כבישים, והרחבת תוכניות של ערים ויישובים אחרים!

אני רואה בבירור שיש כאן תוכנית ארוכת טווח שמיושמת לאט לאט כמו מחלה כרונית שמתפשטת בגוף, עד מתי? איני יודעת.. אך יש ביכולתי לשער שזה יימשך עד שהערבים "יבחרו" בטרנספר כשלא יישאר להם איפה לגור, ויעזבו את הארץ לארצות אחרות, אירופה ואולי אמריקה שיש בהן אפשרויות רבות למגורים.. ובכך תישאר המדינה עם רוב יהודי!

השתתפות כל אזרח ערבי במאבק של ראמיה או כל כפר לא מוכר, הוא מאבק של הישרדות, הוא עמדה ואמירה לממשלות ישראל ומאבק מתמיד נגד תוכניות העקירה. הוא תגובה לנסיונות של הממשלה וקביעה שיש לנו זכות על האדמה הזאת ואנחנו ניאבק למענה.

עורכת דוגרינט (עם הגב למצלה) בביקור עיתונאים ברמיה

ان مشاركة اي شخص من خارج رمية في نضال سكانها من الاجل البقاء وبناء بيوتهم على اراضيهم هو مقولة وموقف من كل عمليات الاقتلاع والتهجير. هو رد على كل محاولاة الحكومات الاسرائيلية المتعاقبة والاخذة بالتطرف يمينا بان لنا حق على ههذه الارض ونحن متمسكون به.

 

تمت مصادرة أراضي قرية رمية الواقعة شمال مدينة سخنين منذ العام 1976، لكن أهلها بقوا صامدين فيها متمسكين بحقهم في العيش على أراضيهم. طالت سياسات التهويد والتهجير القرية الصغيرة منذ ذلك الحين وحتى يومنا هذا؛ حيث تمنع السلطات عن أهل رمية شبكة الكهرباء والمياه وشق طرق الوصول الى بيوتهم، كما تمنعهم من تحديث وبناء بيوتهم، كلّ ذلك بهدف الضغط عليهم لترك أرض القرية، والتي تبنى اليوم على أرضها أحياء سكنية تابعة لمدينة كرمئيل.

جولة دوغري نت في رمية والفبسي

إن صمود أهل رمية والنضال الشعبي في سنوات التسعين أدّى إلى اعتراف جزئيّ بحقوقهم للبقاء على أراضيهم وبناء المساكن في منطقة قريبة والحفاظ على كيانهم كأهل بلد لهم جذور وتواصل مع وجودهم وحياتهم الإنسانية. إلاّ أن دائرة أراضي إسرائيل أخلّت بالاتفاقية الموقعة واستمرت بملاحقة أهالي رمية بهدف السيطرة على أراضيهم؛ وبموجب القرار الأخير للمحكمة المركزية في حيفا، تقرّر أنّ من لا يوقع من أهل رمية على اتفاق إخلاء حتى بداية شهر تشرين ثانٍ عام 2013 ستقوم السلطات بإخلائه بدون تعويضات. ورغم هذا القرار المجحف بحقّهم، إلا أن أهلنا في رمية رفضوا التوقيع على اتفاقيات إخلاء من أراضيهم.

إنّ نضال العائلات المتشبثة بأرض رمية وصمودهم والالتفاف الشعبي حولهم قد حالا حتى اليوم دون تهجيرهم وإخلائهم من بيوتهم.. (من منشورات الدعوة للنضال من اجل رمية)

لكن لماذا أشارك أنا التي أسكن في الرينة في هذا النضال؟

لم أعِ يوما نضالا في قريتي ضد هدم منزل، لكني طالما سمعت من والدي احاديث حول أرض "عين الفار" التي كانت تزرعها عائلته وترويها من ماء النبع، ومحاولته على مدار سنوات ايجاد اثار لشجرة العنب ذي الثمار السوداء الصغيرة الحلوة في ما تبقى من قطعة الارض التي بني فوقها حي هار يونا التابع لنتسيرت عليت.. وواكبت في فترة لاحقة نضال جدّي من أجل أرضه التي التهمها شارع 79، جلست الى جانبه عندما كان يطالع الخرائط، سمعته يعدد عن ظهر قلب ارقام القسائم المهددة بالمصادرة واعداد اشجار الزيتون التي ستقتلع وأسماء اصحاب الاراضي. جدّي لم يعرف القراءة والكتابة لكنه حفظ عن ظهر قلب كل ما يتعلق بالارض.
كل هذا الى جانب ما اشهده يوما بعد يوم من محاولات حثيثة للتضييق على البلدات العربية عن طريق شق شوارع فوق اراضيها، وتوسيع مسطحات البلدات اليهودية دون العربية.

لذا فاني أرى وبكل بساطة خطة تتفشى كالمرض وتسري في جسد بلداتنا رويدا رويدا.. الى اين؟ لا اعلم.. ربما نحو ترانسفير "اختياري" بعد ان تضيق السبل بالسكان فلا يجدون مفرا من الهجرة الى بلدان تمنحهم امكانيات عمل وسكن افضل، اوروبا مثلا.. ربما امريكا.. فتحافظ الدولة بذلك على الاغلبية اليهودية.

ان مشاركة اي شخص من خارج رمية في نضال سكانها من الاجل البقاء وبناء بيوتهم على اراضيهم هو مقولة وموقف من كل عمليات الاقتلاع والتهجير. هو رد على كل محاولاة الحكومات الاسرائيلية المتعاقبة والاخذة بالتطرف يمينا بان لنا حق على ههذه الارض ونحن متمسكون به.

עורכת דוגרינט (עם הגב למצלה) בביקור עיתונאים ברמיה
תיוג
סוג כתבה ערבית
סמאח בסול سماح بصول :

עיתונאית, לשעבר עורכת "דוגרינט" בערבית, רכזת פרויקט עיתונות ערבית בעמותת "איעלאם", תושבת הכפר ריינה שבגליל תחתון. בוגרת אוניברסיטת חיפה בלשון וספרות עברית. סטודנטית לתואר שני בתרבות קולנוע.
לבלוג של סמאח בסול
 
صحافية، محررة "دوغري نت" بالعربية، مركزة مشروع الاعلام العربي في مركز "إعلام"، تسكن في الرينة، حاصلة على اللقب الاول في اللغة والادب العبري. طالبة للقب الثاني في موضوع ثقافة السينما.

 


תגובות

לצעוד זה גם לדרוך

מאמר לא קל לקריאה למי שהגיע לגליל במסגרת "יהוד הגליל". ובואו נודה באמת, הרבה מאתנו שגרים בכרמיאל ובמשגב הגיעו לכאן תחת הכותרת הזאת. וכמה שאני לא אוהבת את הכותרת, ככה אני אוהבת את החיים בגליל.
המאמר הזה בהחלט שולח אותי למקורות. למה הגעתי הנה. מהן ההצדקות לקיום שלנו כאן. יש סיבה ויש הצדקות אבל הן בהחלט מאפירות מול העוולות שבהפקעת האדמות.
הדבר היחידי שאני יכולה להגיד כרגע זה שהמפגש עם הפן האישי-משפחתי שעליו כתבת זו הדרך הנכונה בשבילי להישיר מבט מול הפלונטר הזה שבו אנחנו, היהודים והערבים בגליל, קשורים זה לזה, זה אולי מה שיאפשר לפרום פלונטר זה לאט לאט לאט

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם