תרגום לערבית الترجمة للعربية

כיתה א' בבי"ס גליל - חזון של יחד או מסע של בדידות?

الصف الاول في مدرسة الجليل- رؤية تآلف ام مسيرة تباعد؟

נושא

רק 5 משפחות יהודיות בחרו לשלוח את ילדיהן לכיתה א' בבית הספר הדו-לשוני. מדוע זה המצב? מה זה אומר על היהודים בארץ וחזונם לעתיד?

לפני שבוע העליתי את בני בן השש, לבדו, על מונית הנוסעת לבית הספר. ילדי התחיל את מסלול לימודיו בכיתה א' ב"בית ספר גליל" – בית הספר הערבי-יהודי במשגב. הוא הילד היחיד מחנתון, אשר במועצת עמק יזרעאל בגליל התחתון, שילמד בכיתה א'. בניסיון לגייס עוד תלמידים יהודיים, פתח בית הספר לפני שנתיים את דלתותיו לפני ילדים שאינם גרים במשגב, ואנו החלטנו לתת לבית הספר הזדמנות - ורשמנו את בננו השישי מתוך השבעה.

כבר שלחנו ילדים לבתי ספר ממלכתיים דתיים, בתי ספר ממלכתיים חילוניים, בתי ספר דמוקרטים, בית ספר תל"י (תגבור לימודי יהדות) ובית ספר אנתרופוסופי (וולדורף). בחיפושינו אחר בית ספר שיתאים לאידיאולוגיה ולצרכינו הדתיים, חשבנו שבית ספר דו לשוני ורב תרבותי יהיה, אולי, לא מושלם אבל צעד בכיוון הנכון. (בית ספר דו-לשוני, רב-תרבותי, אנתרופוסופי, עם גישה ליברלית חזקה ליהדות ואלמנטים דמוקרטיים יהיה יותר קרוב אפילו למה שאנחנו מחפשים).

אכן, בית הספר גליל נמצא במשבר. בעוד משפחות ערביות מחכות בתור לשלוח את ילדיהן לבית הספר, נראה כי אינו יכול למשוך מספיק משפחות יהודיות. כתוצאה, יש כיתות בהן מספרם של התלמידים הערבים והיהודים שווה, אך באחרות אין ילדים יהודים כלל, ובכיתה א' - בני הינו אחד מחמישה תלמידים יהודים בכיתתו, ואילו שאר ה - 19 הינם ערבים.

במשך השבועיים הראשונים לשנת הלימודים הסעתי את בני הלוך ושוב לבית הספר. נראה שהפתרון ארוך הטווח היחיד יהיה הסעתו במונית – כשהוא לבדו – לבית הספר. למען האמת, שמחתי על שהסעתי אותו במשך ימים מספר, מכיון שנסיעות כאלה עבור ילד בן 6, לבדו, לבית ספר חדש – אינן ענין של מה בכך. אמנם, הוא פגש פעמיים את ארבעה הילדים היהודים האחרים. אלא ששאר הילדים בכיתה מדברים ערבית בלבד. 

נאמר לי שבתוך חודשים מספר כל הילדים הערביים יתקשרו בעברית ללא קושי. מכיון שהתרבות השלטת היא דוברת עברית, לילדים הערביים יש יותר דחף ללמוד עברית מאשר לילדים היהודים – ללמוד ערבית. מההתרשמות שלי נראה,  שהילדים הערביים מדברים עברית שוטפת, ורק לעתים רחוקות הילדים היהודיים מדברים ערבית שוטפת.

לא הנחיתות המספרית שבה נמצא בני כלפי הילדים הערבים היא שמפריעה לי. לו כך היה, לא הייתי שולחת אותו לבית ספר דו לשוני כלל. המשמעות של העובדה שרק חמש משפחות שילדיהן עולים לכיתה א' בחרו לשלוח את ילדיהן לבית ספר זה  - היא הטורדת את מנוחתי. מדוע זה המצב? מה זה אומר על היהודים בארץ וחזונם לעתיד?

דנו בשאלה זו, אני וכמה מהורי הילדים היהודים האחרים בכיתה, בפגישת היכרות שערכנו לפני תחילת שנת הלימודים.  מכיון שהילדים באים מישובים שונים  - ואחד מהם מכרמיאל – ומכיון שהילדים הערביים בכיתה א' אינם  מדברים עדיין עברית, נתנו לילדינו הזדמנות להיפגש לפני פתיחת שנת הלימודים, כדי להקל עליהם את המעבר.

לאחד ההורים היתה תשובה פשוטה מאד לשאלה. “מרבית היהודים אינם רוצים שילדיהם ילכו לבית הספר עם ילדים ערבים", הוא אמר. אב אחר הסביר שכרגע האוירה בין ישראלים-יהודים אינה ידידותית כלפי ערבים בגלל האירועים באיזור. אולי זה לא הגיוני ולא הוגן, אך דיבורים על מקלטים ואזהרות מסע לארצות ערב אינם מעודדים אמון של יהודים כלפי הציבור הערבי, למרות היותנו כולנו אזרחים ישראלים. 

לדעתה של אחת האמהות, הסיבה היא פחות פוליטית ויותר מעשית ורגשית. בית הספר ממוקם באיזור כפרי זרוע ישובים יהודים וכפרים ערבים. הילדים בישובים היהודים גדלים בחברה הקטנה והסגורה של חבריהם, שהופכים במשך הזמן להיות כמו משפחה. ניתוקם של הילדים מחבריהם ושליחתם לבית ספר דו לשוני הינה בחירה קשה. מכאן שאלא אם ברירת המחדל - בית הספר האיזורי – אינו טוב או שהינו רחוק מהשקפת העולם של ההורים, או אם לילד יש בעיות חברתיות עם הילדים האחרים בישובו, הרי שהפתרון הקל וההגיוני הוא לשלוח את הילד לבית הספר האיזורי יחד עם חבריו. לאמיתו של דבר, רבים  עזבו את העיר ועברו למשגב על מנת לתת לילדים את החברה המוגנת והמגוננת הזו.

נקודת החולשה של נימוק זה היא, שזה צריך היה להיות נכון גם לגבי ההורים הערבים; אלא שאין שום מחסור בהורים ערבים המעוניינים לשלוח את ילדיהם ללמוד יחד עם הילדים היהודים. האם זה נובע מרמתם הירודה של בתי הספר הערבים? אינני מכירה מספיק את מערכת החינוך בכפרים הערבים, אך רמתם של בתי הספר היהודים אינה טובה עד כדי כך שהורה שיש לו חלופה מושכת יתעקש על בית הספר האיזורי דווקא.

עדין קשה לי להאמין כי רק שלוש משפחות באיזור משגב בחרו השנה לשלוח את ילדיהם לבית הספר הקטן, החמים, המחבק הזה, הנמצא בקצה היער השקט ויש לו נוף לעמק השקט ונחל זורם דרכו. בבית הספר יש רק כיתה אחת בכל שנה, ובכל אחת מורה ערבי(ה) ומורה יהודי(ה). בהשוואה לסטנדרטים הישראלים, בהם ממוצע הילדים בכיתה הוא  30 ומעלה ואיתם רק מורה אחת -  התנאים בכיתות "גליל" יוצאים מן הכלל. זאת ועוד, לצורך לימוד השפה והתרבות של הילדים מתפצלת הכיתה לשתיים, מה שאומר שילדי ילמד קריאה וכתיבה, ולאחר מכן תנ"ך-  עם 4 ילדים. סיבה מספקת לשלוח את הילד לבית הספר הזה!

יחד עם זאת, סיבותי לשלוח את ילדי לבית הספר הזה הינן יותר בכיוון האידיאולגי. אני מאמינה שהסיכוי היחיד שלנו להגיע לשלום היא באמצעות חינוך הילדים לקבל ולחבק את האחר, ללמדם שכולנו בני אנוש, החפצים לחיות בחופש ובשלום. נצטרך לחצות כל כך הרבה מחסומים לפני שנוכל להיות חברים של ממש – מחסום השפה, מחסומים תרבותיים, מחסומים פוליטים, והגרסאות ההיסטוריות הסותרות שגרמו לכל כך הרבה כאב לכל המעורבים. אבל אם לא נמצא את הדרך לפרוץ את המחסומים הללו, אינני רואה כיצד נוכל לצפות לשרוד זמן ארוך על הארץ הזו.

אני רבה, ואמונתי היא שכאשר ניתנה לנו האפשרות לבנות מחדש את הארץ הזו על אפרה של השואה, לא ניתן הדבר כדי להוכיח שצדקתנו נובעת מכוחנו, אלא שישנה דרך אחרת. שחמלה ושיתוף פעולה יכולים ליצור חזון חדש ומציאות חדשה. אין זה הכיוון הכי מעשי – למרות שאני חושבת שהוא יותר הגיוני מן האסטרטגיות האחרות להשגת שלום שנתקלתי בהן – אבל אם לא אאמין בכך  - אין לי סיבה להאמין בשום דבר. לא תהיה לי שום תקווה. לא יהיה שום חזון של גאולה לעולם.



בביקורי הראשון בבי ספר "גליל" ראיתי את הסמל התלוי בכניסה לביה"ס, האומר, בעברית ובערבית, "ביחד עתיד לילדינו". כשחשבתי על המסר שמיעוט הילדים היהודים בכיתה מעביר למשפחות הערביות בבית הספר - רציתי לבכות. שוב ושוב אנו שומעים שהיהודים הם אלה המעוניינים בשלום, ולא הערבים. 

קל להאשים את הערבים בהתמשכותו של הסכסוך היהודי -ערבי, כאשר בשאר אל אסאד טובח בבני עמו. קשה יותר להסתכל סביב על שכנינו המושיטים יד במחווה של שלום. כן, זה יצריך מעט הקרבה ואולי אף חוסר נוחות, אבל, בכנות, המשכן של ההפרדה ותחושת הזרות נראים לי מפחידים יותר.

בבואי לאסוף את בני ביום השני של הלימודים, הדבר הראשון שסיפר לי היה ששני בנים הרביצו לו. הוא לא הבין משהו שהם אמרו לו בערבית ולא הגיב, תוצאת תיסכולם היתה מכות. "עד כאן הדו קיום בשלום", הייתה תגובתי הראשונית. הייתי בטוחה שלמחרת לא ירצה ללכת לבית הספר. חזרנו מיד לבית הספר ושאלתי את אחת המורות מה קרה. היא אישרה את הסיפור והוסיפה שמייד כינסה את הילדים ושוחחה עם שלושתם בשתי השפות. תוך דקות כולם הצטערו והמשיכו הלאה. הם "עשו שולם", כפי הביטוי הישראלי להשלמה.

בדרך הקשה הבין בני כיצד אי הבנה זעירה, הנובעת ממחסום תרבותי או לשוני, יכלה להתחיל סכסוך. אבל הוא גם הבין שניתן, במאמץ, להתגבר על הקונפליקט הקטן. בבוקר המחרת לא אמר אף מילה על האירוע. היה נרגש ללכת לבית הספר. שמעתי אותו סופר לעצמו בערבית במושב האחורי של המכונית וחייכתי לעצמי.

לא היתה זו החלטה קלה למשפחתנו, ואינני בטוחה שבטווח הזמן הקצר הייתה זו ההחלטה הטובה ביותר עבור בני. המעבר מגן הילדים לכיתה א' הינו קשה מספיק גם בלי להיזרק לסביבה דו לשונית, ללא חברים לצידו. הוא בהחלט נדחף אל מחוץ לאיזור הנוחות שלו בכמה רמות. כך גם אני. אבל אני חוששת שהישארות באיזור הנוחות שלנו לא תביא אותנו לשום מקום, בנושא החתירה לשלום.

יתכן שזו התשובה לשאלה מדוע היחס המספרי בין הילדים היהודים לערבים בבית הספר אינו מאוזן. בין שנרצה בכך ובין שלא, לערבים יש פחות מה להפסיד בחתירה לשלום. הם המיעוט בתוך סביבה יהודית ולמרבה הצער אינם נהנים מיחס שוויוני. בהיותנו הגוף החזק והגדול, יש לנו מחויבות מוסרית להיות מוכנים להקריב מעט ולצאת מתחום הנוחות תוך שאנו מושיטים יד ל"עשיית שולם".

 

תרגמה מאנגלית: יעל זילברמן

לקריאת המאמר באנגלית לחצו כאן

 

עוד על בית ספר גליל

المدارس ثنائية اللغة: نجاح ام فشل؟ - בית ספר דו- לשוני: הצלחה או כישלון?  / מאמון פאעור مأمون فاعور

סיפורו של בית הספר הדו-לשוני "גליל" / נועה צוק

משפות מספרות על בית ספר גליל

טקס פתיחת השנה בבית ספר גליל

5 عائلات يهودية فقط اختارت ارسال ابنائها للدراسة في الصف الاول في مدرسة الجليل ثنائية اللغة، لماذ؟ ماذا يدل هذا الامر حول اليهود في الدولة ورؤيتهم المستقبلية؟

ترجمة: سامية ناصر

 

قبل اسبوعين صعد ابني، ابن السادسة ، وحده، الى سيارة اجرة التي اقلته للمدرسة. ابني بدأ مسار تعليمه في الصف الاول في مدرسة الجليل- المدرسة العربية اليهودية في مسجاف. هو الولد الوحيد الذي سيتعلم في الصف الاول من حناتون، الواقعة في المجلس الاقليمي عيمك يزراعيل في الجليل الاسفل. في محاولة لتجيند المزيد من الطلاب اليهود فتحت المدرسة ابوابها قبل سنتين امام طلاب لا يسكنون مسجاف ونحن قررنا ان نمنح المدرسة فرصة- فسجلنا ابننا السادس من بين السبعة ابناء.

كنا قد ارسلنا اولادنا الى مدارس حكومية دينية، مدارس حكومية علمانية، مدارس ديمقراطية، مدارس دينية، وغيرها. في بحثنا عن المدرسة التي تناسب ايديولوجيتنا وحاجاتنا الدينية، فكرنا ان مدرسة ثنائية اللغة ومتعددة الحضارات ستكون، ربما، ليست المدرسة الافضل لكنها خطوة في الاتجاه الصحيح.

حقا، مدرسة الجليل موجودة في ازمة. بينما تنتظر العديد من العائلات العربية في الدور لارسال ابنائها الى المدرسة، يبدو انها لا تستطيع اجتذاب العدد الكافي من العائلات اليهودية. ونتيجة لذلك، هناك صفوف فيها عدد الطلاب العرب واليهود متساوي، ولكنها في صفوف اخرى لا يوجد طلاب يهود بالمرة، وفي الصف الاول- ابني هو واحد من بين خمس طلاب يهود،  وبينما بقية ال19 طالب هم عربا.

في الاسبوعين الاولين اقليت ابني الى المدرسة ذهابا وايابا. وبدا لي ان الحل للمدى البعيد سيكون ارساله في سيارة اجرة- وحده- الى المدرسة. في الحقيقة، فرحت انني اخذته الى المدرسة في الايام الاولى، لان هذه السفرية لولد ابن ست سنوات، لمدرسة جديدة- ليست بالامرالسهل. مع انه  التقى مرتين بالطلاب اليهود ابناء صفه. ولكن بقية ا لطلاب في الصف يتحدثون العربية فقط.

اخبروني انه خلال اشهر قليلة كل الطلاب العرب سيتواصلون مع غيرهم باللغة العبرية دون صعوبة. لان الثقافة السائدة هي العبرية، وللاولاد العرب هناك دافع اقوى لتعلم العبرية من الطلاب اليهود- ليتعلموا العربية. الطلاب العرب يتحدثون العبرية بطلاقة، وفي احيان نادرة يتحدث الطلاب اليهود العربية بطلاقة.

ليست القلة في العدد هي ما يزعجني. لو كان الامر كذلك، لم اكن لارسل ابني الى مدرسة ثنائية اللغة بالمرة. معنى هذا الامر انه فقط خمس عائلات، اولادهم يصعدون للصف الاول اختاروا ارسالهم الى هذه المدرسة- وهذا ما يقلق راحتي. لماذا الوضع كذلك؟ ماذا يعني هذا عن اليهود في البلاد ورؤيتهم المستقبلية؟ 

بحثنا في هذه النقطة، انا وعدد من اهالي الطلاب اليهود في الصف، في لقاء تعارف نظمناه قبل بداية السنة الدراسية. ولان الطلاب يأتون من بلدات مختلفة-  واحدهم من كرميئيل- ولان الطلاب العرب في الصف الاول لا يتحدثون العبرية بعد، اعطينا ابنائنا فرصة للقاء قبل بداية السنة، حتى نسهل عليهم الانتقال للمدرسة.

احد الاهالي كان لديه اجابة بسيطة  جدا للسؤال."غالبية اليهود لا يريدون ارسال ابنائهم الى مدرسة مختلطة مع  الطلاب  العرب". اب اخر فسر انه في الفترة الحالية العلاقات بين اليهود – الاسرائيليين ليست جيدة تجاه العرب بسبب الاحداث في المنطقة. ربما هدا ليس منطقيا او عادلا، لكن الحديث عن ملاجئ وتحذيرات امنية من السفر الى الدول العربية لا تشجع بناء الثقة تجاه العرب، رغم كوننا جميعنا مواطني الدولة.

حسب رأي احدى الامهات، السبب هو اقل سياسيا واكثر عمليا ونفسيا.المدرسة اقيمت في منطقة قروية مليئة بالبلدات اليهودية والقرى العربية. الاولاد في البلدات اليهودية يكبرون في البيئة الصغيرة المغلقة لاعضائها، الدين يتحولون بمرور الوقت ليكونوا عائلة واحدة. فصل الطلاب عن اصدقائهم وارسالهم الى مدرسة ثنائية اللغة هو خيار صعب. ومن هنا فقط – اذا كان الحل الافتراضي، المدرسة اللوائية- غير جيد او انه بعيد عن وجهة نظر الاهل، او اذا كان الولد يعاني من مشاكل اجتماعية مع بقية الولاد في بيئىته، فعندها يكون الحل الاسهل والمنطقي ارساله الى المدرسة اللوائية مع بقية اصدقائه. في حقيقة الامر، الكثيرين تركوا المدينة وانتقلوا  الى مسجاف لكي يمنحوا ابنائهم البيئة المحصنة والقادرة على حمايتهم.   

نقطة ضعف هدا الادعاء، ان هذا يجب ان يكون صحيحا ايضا بالنسبة للاهالي العرب  ولكن لا يوجد نقص في عدد العائلات العربية المعنية في ارسال ابنائها الى المدرسة ليتعلموا مع الطلاب اليهود.هل ينبع هذا من المستوى التعليمي المنخفض للمدارسة العربية؟ لا اعرف بالشكل الكافي عن جهاز التعليم في القرى العربية، لكن مستوى المدارس اليهودية ليس بافضل بكثير حتى يصر اب او ام يوجد لديهم بديل جيد لارسال ابنائهم  الى المدرسة اللوائية  بالذات.

حتى الان استصعب ان اصدق بانه فقط ثلاث عائلات في منطقة مسجاف اختارت ان ترسل ابنائها للمدرسة الصغيرة، الدافئة والحاضنة هذه، والواقعة في طرف الغابة تطل على منظر رائع على الوادي الهاديء الذي يتوسطه نبع ماء جاري. في المدرسة هناك صف واحد كل سنة من كل شعبة، فيه معلم(ة) عربي(ة) ويهودي(ة). بمقارنة مع المعايير الاسرائيلية، حسبها عدد الطلاب في الصف ثلاثين طالب واكثر ولهم فقط معلمة واحدة- ظروف الصف في مدرسة "جليل" فريدة من نوعها.هذا بالاضافة، انه لكي يتم تعليم اللغة والحضارة ينقسم الصف الى اثنين، ما يفيد ان الاولاد يتعلمون ا لقراءة والكتابة، وبعد ذلك توراة- مع اربع اولاد سبب كاف لارسال الاولاد الى هده المدرسة!

ومع ذلك، اسبابي لارسال ابني الى هده المدرسة هي اكثر بتجاه الايدولوجيا. انا اؤمن ان الاحتمال الوحيد للوصول الى السلام يكون عن طريق تربية الاولاد قبول الاخر واحتضانه، تنشئتهم على اننا جميعنا بشر، نرغب في العيش بحرية وسلام. علينا تخطي الكثير الكثير من الحواجز قبل ان نكون اصدقاء حقيقيين- حاجز اللغة، حواجز ثقافية، حواجز سياسية والروايات التاريخية المتناقضة التي تسببت بالكثيرمن الالم للشعبين. لكن اذا وجدنا الطريق لكسر الحواجز هذه، لا ارى كيف نتوقع البقاء مدة طويلة للعيش على هذه الارض.

انا اؤمن انه فقط عندما منحنا الامكانية للبناء من جديد على هذه الارض على رماد الكارثة، لم يعط لنا الامر لكي نثبت ان حقنا نابع من قوتنا، انما ان هناك طريق اخرى.ان الشفقة والتعاون من شأنهما ان ينتجا رؤيا جديدة وواقع جديد. ليس هذا هو الاتجاه الاكثر عملي-بالرغم من اني اعتقد انه الاكثر منطقي من بين كل الاستراتيجيات الاخرى للوصول الى السلام من بين ما صادفته- ولكن اذا لا اؤمن بذلك- لايخيار اخر لدي للايمان بشيء. لن يبقى لي أي امل.لن تكون اية رؤيا لخلاص العالم.

عند قدومي لاصطحاب ابني في اليوم الثاني للمدرسة، الامر الاول الذي اخبرني به ان ولدين قاما بضربه. هو لم يفهم شيئا مما قالوه بالعربية ولم يرد، نتيجة احباطهم كانت الضرب.

بالطريقة الصعبة ادرك ابني ان سوء تفاهم صغير، نابع من حاجز الحضارة او اللغة، يمكن ان يكون بداية لصراع. لكنه فهم ايضا، انه وبمجهود ما، ممكن التغلب على الصراع الصغير. في اليوم التالي لم يذكر الحدث بكلمة. كان منفعلا للذهاب للمدرسة. سمعته يعد لنفسه بالعربية في المقعد الخلفي للسيارة وابتسمت.

لم يكن هذا قرارا سهلا لعائلتنا، ولست متأكدة انه على المدى القصير كان هذا القرار هو الافضل بالنسبة لابني. الانتقال من الصف البستان للاول هو فيه من الصعوبة حتى دون ان يجد نفسه في بيئة ثنائية اللغة، دون اصدقاء لجانبه. هو بالتاكيد زج به الى بيئة خارج منطقة المريحة التي يعرفها على عدة مستويات. لكني اخاف ان البقاء في المنطقة المريحة لن تقربنا لاي مكان، في موضوع السعي لتحقيق السلام.

ربما هنا تكمن الاجابة للسؤال حول النسبة العددية بين الاولاد اليهود والعرب في المدرسة ليس متوازنا. فاذا اردنا ذلك او لا، للعرب هناك اقل ما يخسرون من اليهود في سعيهم نحو السلام. هم الاقلية داخل بيئة غالبية يهودية وللاسف لا يتمتعون بالمساواة. فكوننا الحسم الاكبر ولاقوى، لنا التزام اخلاقي ان نكون جاهزين للتضحية ولو قليلا والخروج من اطار الراحة  ونحن نمد ايدينا ل"صنع السلام".

 

טקס פתיחת השנה בבית ספר גליל
תיוג
ישובים
חביבה נר-דוד حفيفا نر دافيد:

חביבה נר-דוד היא היא רבה וסופרת. היא המנהלת של "שמיא: מקווה ריטאלי, חינוכי, ורוחני בגליל" ו"רעות: המרכז לנישואין יהודיים מודרניים" וכתבה מאמרים רבים ושני ספרים (באנגלית) על חייה כאישה פמניסטית דתית.
מלמדת נושאים שקשורים למקווה, נישואין, טקסים יהודיים, ולנשים ביהדות, ומעבירה ומארגנת סמינרים לזוגות להתכונן לחתונה ולנישואין.
חברת קיבוץ חנתון שבגליל התחתון, על יד כפר מנדא. נשואה ואם ל-7 ילדים.


עוד במדור חינוך וספורט التعليم والرياضة

תגובות

מסקנות מתסכלות

רוצה להודות לך, חביבה, על השיתוף בהרהורים על "רדיפת השלום" של תושבי ישראל היהודים. גם אני מאמינה שרק חמלה, שיתוף פעולה ונכונות לוותר במשהו על הנוחות יבטיחו לאורך זמן את המשך הניסיון לבנייה מחדש. זוהי לא רק הדרך המוסרית, אלא גם ההגיונית להגיע לפתרון צודק. מסכימה גם שלציבור היהודי כגוף הגדול והחזק, לפחות בכוח אם לא ברוח, יש מחויבות מוסרית לעשות מאמץ ולהושיט יד לשלום אמת.

בעקבות הכתבה בדוגרינט הייתה כתבה בעיתון הארץ

ובעקבות הכתבה בעיתון הארץ הייתה כתבה בטלויזיה
בתוכנית של גל גבאי בה היר ראיינה בין היתר את אור קשתי שכתב את הכתבה בארץ
בקיצור מדוגרינט יצא מתוק?
http://www.youtube.com/watch?v=UlhywQTyAGE&feature=youtube_gdata

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם

 

 

* indicates required