תרגום לערבית الترجمة للعربية

יום האדמה.. נשארים ונלחמים למען הזכויות

يوم الارض.. صمود وانتزاع للحقوق

נושא

ככל שהמדינה לוחצת על העם שלנו, אנחנו נסלים את מאבקנו וההתעקשות על אדמתנו ואנחנו נגן על אנושיותנו מהשלטון האכזרי, אנחנו הבטחנו לעצמנו שנגן על חיינו ונושיט ידינו לשלום ולשכנות טובה למי שרוצה לחיות אתנו כשווים ולא כאדונים ועבדים. 

(תגרום מערבית: סאמיה נאסר)

 

אחרי הנכבה בשנת 1948 הפכנו לעם מובס, ונקודת האור היחידה שהיתה לנו היא ההידבקות סביב המפלגה הקומוניסטית. דרכה יכולנו לבטא את כאבנו ותקוותנו, בהחזרת זכויותינו והחזרת קרובינו העקורים שברחו למדינות השכנות. השלטונות הישראליים ניצלו את מצב ההלם והפאניקה שהיינו שרויים בו כדי להפקיע את אדמותינו, והטילו עלינו את חוקי הממשל הצבאי, מה שהוסיף למצב הפאניקה מהכיבוש גם פחד מהרעב, נוכח אי יכולת האבות  להבטיח פרנסה למשפחותיהם.

חוקי הממשל הצבאי מנעו מאיתנו לצאת מהבתים, או להגיע לאדמותינו לעבד אותן, או לנסוע לעיר כדי לעבוד, הכל היה מותנה באישור מיוחד, והאישור הזה שימש כלי בידי השלטונות לשבור את רוחו של סרבן או לוחם למען זכויותינו, או הכניעה או הרעב. באותו זמן התחיל המשטר הצבאי לנקוט במדיניות המקל והגזר, וזה כלל את כל תחומי החיים של הפלסטינים שנשארו באדמותיהם. הפקעת האדמות והפקעת רכוש מהתושבים לפי חוק "נוכחים נפקדים" לא סלחה לאף אחד ולא פסחה על שום עיר או כפר.

ב-25/3/1976 הייתי בת 21, והייתי פעילה פוליטית. ידעתי שבאותו יום ועדת ראשי הרשויות המקומיות מתכנסת בשפרעם, וזאת על מנת להפעיל לחץ על שאר ראשי הרשויות כדי לבטל את השביתה שהוכרז עליה. אני ירדתי אל הרחוב עם צעירי הכפר והייתי מבין קומץ של נשים שהשתתפו ובאו להפגין. עד אז הפחד מההתנגדות לשלטונות אפיין את הרוב, ורק קומץ של צעירים מחברי המפלגה הקומוניסטית וחבריהם העזו לעשות כך, ואני הייתי מביניהם.

עמדנו מול בניין העירייה בשפרעם והתחלנו לקרוא קריאות עידוד למנהיגינו, שהגיע הזמן לאמר: "אנחנו מסרבים להישאר כנועים ומובסים ואנחנו נגן על קיומנו ועל מה שנשאר מאדמותינו, נגן על בתינו, גם אם הדבר יתבע מאתנו להקריב את חיינו, לא עוד להשפלה. או שנחיה בכבוד במולדתנו או שנילחם נגד  השלטון האכזרי וחוקיו".

ידענו שהמשטרה ואנשי המודיעין נפגשו עם ראשי מועצות משתפי פעולה והפחידו אותם... וביקשו מהם שימנעו את השביתה בכל מחיר, ואוי ואבוי להם אם לא... כשעמדו תאופיק זיאד, חנא מויס וג'מאל טרביה ואחרים וסרבו להיכנע, ראיתי איך המשטרה מטילה מצור על הבניין ורודפת אחרי המפגינים. אנחנו התחלנו להתפזר כדי לא להיתפס בידי השוטרים, כי אם ניעצר היו מפחידים את המשפחות שלנו והיו מצליחים להכשיל את הפגישה.

השביתה היתה כללית גם בין אלה שבדרך כלל לא היו מגוייסים ופעילים במאבק היומיומי, וזה היה מקור לטירוף המשטרה ופעילותיה לאחר מכן בכפרינו ובערינו. רק עלה היום, והתחלנו לשמוע על הפשעים של הממשלה הישראלית וצבאה בערי עמק הבטוף וסכנין, והתחלנו אז לספור את החללים שנרצחו בבתיהם כמו שקרה לח'דיג'ה יאסין, מה שהעלה את מפלס הכעס וההתעקשות על המאבק ושבירת מחסום הפחד.

התחלנו להבין את סכנת השתיקה, כמו שאומר הפתגם בערבית: "אמשי אלחיט אלחיט וקול יא רב אלסותרה" מה שאומר ללכת ליד הקיר ולהיזהר שלא יראו אותך ותבקש מאלוהים רק מסתור", זה דבר שידענו שאנחנו לא רוצים עוד, אנחנו רוצים את זכויותינו לחיים בכבוד וזאת זכות ולא חסד. זכויותינו על אדמתנו שעבדנו במשך מאות שנים לפני הגעת העולים החדשים היהודים מאירופה, יעידו עליה כל העצים והצמחים ששמרנו ולא היינו הסיבה להכחדתה. הזעתר והעכוב והכלניות, אנחנו מכירים אותם והם מכירים אותנו ולא היינו צריכים ולא נזדקק גם לחוקי המדינה, שמונעת מאתנו ללקטם כדי להגן עליהם למען תעשייה חקלאית שמפתחת אותם על חשבון זכויותינו הטבעיות בהפקת תועלת מטוב אדמותינו ומולדתנו.

הפלסטינים תושבי מדינת ישראל אחרי יום האדמה הראשון החליטו להיאבק ולקחת את זכויותיהם האנושיות לפרט ולקולקטיב, אין יותר פחד. אנחנו ניאבק להגנת אדמותינו ובתינו, אנחנו ניאבק נגד מדיניות הריסת הבתים בתואנת בנייה ללא אישור, אנחנו שילמנו מחיר כבד בדם חללינו, חללי יום האדמה ואחריהם חללי אוקטובר 2000.

ככל שהמדינה לוחצת על העם שלנו, אם זה בנגב והריסת כפר אלעראקיב בפעם ה-48 או בהוצאת צווי הריסה לבתינו, שהקמנו על אדמתנו הפרטית, או בהרחקתנו ממוקדי קבלת ההחלטות גם במה שנוגע לחיינו, והקמת החומות והגדרות וועדות הקבלה למנוע מאתנו לגור איפה שנרצה ואיך שנרצה, אנחנו נסלים את מאבקנו וההתעקשות על אדמתנו ואנחנו נגן על אנושיותנו מהשלטון האכזרי, אנחנו הבטחנו לעצמנו שנגן על חיינו ונושיט ידינו לשלום ולשכנות טובה למי שרוצה לחיות אתנו כשווים ולא כאדונים ועבדים.

תופיק זיאד ז"ל נואם

في 25/3/1976  كان عمري 21 سنة وكنت فعالة سياسيا.  كنت على علم ان في هذا اليوم تجتمع  لجنة الرؤساء في بلدية شفا عمرو.  لكي يضغطوا على بقية الرؤساء ليلغوا الاضراب 

 

 

بعد النكبة في سنة 1948 اصبحنا شعبا مهزوما ،  وبصيص الامل الوحيد كان في التفافنا حول الحزب الشيوعي ، لكي نعبر عن طريقه  عن ألمنا  وعن امالنا في استرجاع حقوقنا وإعادة اهلنا المشردين في البلاد المجاورة.
لقد استغلت السلطات الاسرائيلية حالة الذهول والهلع الذي كنا فيه لكي تصادر ارضنا وتحكمنا بقوانين الحكم العسكري، مما اضاف لحالة الخوف من الاحتلال الخوف من الجوع لعدم قدرة الاباء على تامين لقمة العيش لعائلاتهم . فالأوامر تمنعنا من مغادرة البيوت او النزول لحقولنا لزراعتها او السفر للمدينة للعمل، كل شيء كان محكوما بالحصول على تصريح ، هذا كان اداة السلطة لكسر عنفوان كل رافض او مناضل او مطالب بحق، فإما الطاعة وإما الجوع.
حينها بدأت سياسة الترغيب والترهيب من قبل السلطة تشمل كل جوانب حياة البقية الباقية من الشعب الفلسطيني. مصادرة الارض ووضع اليد على املاك الناس بحسب قانون  " الحاضر غايب " لم ترحم احد ولم تعبر عن اية بلدة او قرية او مدينة.

في 25/3/1976  كان عمري 21 سنة وكنت فعالة سياسيا.  كنت على علم ان في هذا اليوم تجتمع  لجنة الرؤساء في بلدية شفا عمرو.  لكي يضغطوا على بقية الرؤساء ليلغوا الاضراب المعلن. نزلت الى الشارع مع شباب بلدي وكنت بين النساء القلائل اللواتي اتين للتظاهر. لأنه حتى ذلك الوقت كان الخوف من تحدي السلطات هو سمة الاكثرية وفقط شباب وأعضاء وأصدقاء الشيوعيون تجرؤوا على فعل ذلك وكنت منهم .

 مقابل مبنى بلدية شفا عمرو  وقفنا نهتف تشجيعا لدعم صوت قيادتنا التي اصرت انه حان الوقت لنقول : اننا نرفض ان نبقى خانعين ومهزومين وسندافع عن وجودنا وأرضنا وبيتنا، حتى لو تطلب الامر التضحية بأرواحنا فلا مذلة بعد أليوم وسنعيش بكرامة وعزة في ديارنا ونتصدى للغاشم وأوامره . لقد كنا نعلم بان الشرطة ورجال المخابرات  اجتمعوا مسبقا مع رؤساء المجالس المتعاونين وأخافوهم حتى النخاع، وكان الطلب منعنا بكل ثمن من اقرار الاضراب والا .. حين وقف توفيق زياد وحنا مويس وجمال طربيه وآخرون  ورفضوا الانصياع، رأيت الشرطة تحاصر المبنى وتطارد المتظاهرين. بدأنا بالتفرق كي لا نقع بقبضة الشرطة فتعتقلنا وتخيف عائلاتنا وتنجح فيما فشلت به في الاجتماع.

لقد كان الاضراب شاملا  - حتى بين الفئات التي لم تكن مجندة وفعالة بالنضال اليومي - وهذا كان سبب جنون وانفلات الشرطة بكل مدننا وقرانا.  وما ان بدا النهار حتى بدأنا نسمع عن جرائم الحكومة الاسرائيلية وجيشها في قرى سهل البطوف وسخنين الابية وبدأنا نحصي الشهداء اللذين قتلوا في بيوتهم كما حدث لخديجة شواهنة،  مما زاد الغضب والإصرار على التحدي وكسر حاجز الخوف.
بدأنا نعي خطورة السكوت " و المشي الحيط الحيط وقول يا رب السترة "  لا نريدها بعد اليوم الا واضحة ومعلنة، فحقنا بالحياة  الكريمة مُنزل وليس منٌة.  حقوقنا على اراضينا التي عملنا فيها مئات السنين قبل وصول المهاجرين اليهود من الدول الاوروبية تشهد عليها كل الاشجار والنباتات التي رعيناها ولم نتسبب بانقراضها ابدا. فالزعتر، والعكوب وعصا الراعي، نعرفه ويعرفنا ولم نكن ولن نكون بحاجة لقوانين دولة اسرائيل التي تمنعنا من قطفها لكي تحميها لصالح صناعة  زراعية  تطورها على حساب حقوقنا الطبيعية في الاستفادة من خير اراضينا وبلادنا.

الفلسطينيون مواطنو دولة اسرائيل ما بعد يوم الارض الاول اتخذوا قرارهم بالصمود وبانتزاع حقوقهم الانسانية الجماعية والفردية،  فلا خوف بعد اليوم. سنحارب للحفاظ على الارض وعلى البيت وسنتحدى سياسة الهدم بحجة البناء بدون ترخيص لقد دفعنا الثمن غاليا بدماء شهدائنا.. شهداء يوم الارض وبعدهم شهداء هبة اكتوبر.

كلما زاد عداء الدولة تجاه شعبنا، ان كان في النقب وهدم قرية العراقيب للمرة ال- 48 او باستصدار اوامر الهدم لبيوتنا التي بنيت على اراضينا الخاصة او باستبعادنا عن مراكز اتخاذ القرارات حتى بما يخص وجودنا، وبإقامة الجدران والأسلاك ولجان القبول لمنعنا من السكن اينما نريد وكيفما نريد ، سنزيد من نضالنا وتمسكنا بأرضنا  وسنحمي انسانيتنا من جور ظلم السلطة الغاشمة وذلك بأننا اخذنا عهدا على انفسنا بان نحمي الحياة ونمد ايادينا بالسلام وحسن الجوار لمن يريد ان يحيا معنا كأنداد وليس  كسادة وتابعين .

תופיק זיאד ז"ל נואם
תיוג
ישובים

תגובות

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם