תרגום לערבית الترجمة للعربية

כל הבלוגים كل المدونات

החיים מתחילים בג'נין

الحياة تبدأ من جنين

ישובים

היום אני אם לשניים, בן ובת, נשואה וגרה בעכו עיר מולדתו של בעלי, והכיבוש (בצורת חוק איחוד משפחות) עדיין רודף אחרי אבל הפעם בצורה דמוקרטית

בעקבות חוק האזרחות ראה דוגרינט חשיבות במתן במה  לאדם שסובל מחוק זה. לאנא ח'טיב אחת הקורבנות של החוק הזה תכתוב בלוג על חייה לפני ואחרי נישואיה והתגוררותה בעכו

תרגום: מוחמד ח'לאיילה

ברצוני לספר לכם סיפור על בחורה שגדלה וחייה את ימי נעוריה בעיר הכי יפה בפלסטין הכבושה : ג׳נין .

לא זוכרת מילדותה חוץ מהחוויות העצובות והעוול, ילדות שאין בה כלום, ילדות חסרת משמעות .. הבחורה הזאת היא אני .. לאנא.

נולדתי בשכם לאם מהעיר ואב פליט מחיפה שמשפחתו גורשה בשנת  1948.

בגיל 9 התחלתי לתפוס, להבין ולפענח את המתרחש בסביבה שלי, אז פרצה האינתיפאדה הראשונה של העם הפלסטיני בשנת 1987, לא זוכרת מאותם ימים חוץ מהמראות הנוראיים, סבל המוני, הרג, הרס ומעצרים ועונשים קולקטיביים לצעירים, ופלישה לתוך הבתים בשעות המאוחרות של הלילה.

אני לא שוכחת את הרגע שפלשו בו לתוך הבית שלנו בכוונה לעצור את אבא שלי ז״ל, אבא סבל מלחץ דם גבוה  כרוני והתקפי לב תקופתיים, וכאשר ביקשנו מהחיילים לתת לו את התרופה הקבועה שהוא צריך לקחת, הם סירבו להיענות לבקשתנו.

אבא נעצר ונכלא באותו ערב, פתאום הם מגלים שנפלה טעות ושהם עצרו את האיש הלא נכון בגלל שמות זהים של שני אנשים שונים. בעקבות הטעות האיומה הזאת אבא חזר בבוקר לחיק המשפחה.

החיילים חזרו פעם שנייה לביתנו אחרי כמה ימים ודרשו מאבא שלי לרדת לרחוב ולכבות את האש שבוערת בצמיגים, הצמיגים שהבעירו צעירי האינתיפאדה בכוונה לחסום את הדרך בפני כוחות צה״ל.

ודרשו ממנו למחוק את הגרפיטי מעל הקירות, ולהוריד את דגל פלסטין שנתלה על עמוד ברחוב. זו הייתה עבודה קשה שדרשה מאמץ רב.

אני לא שוכחת את הרגעים שבהם היו עוצרים את הילדים ומתנכלים בהם דרך מכות והשפלה.

אני שואלת את עצמי מספר שאלות מדאיגות, איך אני יכולתי לחוות ילדות בתנאים ובמצב נוראי שכזה !? איך חווית ילדות כאשר כל הזמן הופעל עלינו סגר וכל הזמן היינו כבולים ומוגבלים כמו עצורים !

גזלו את אדמתנו, כבשו אותה, סגרו בפנינו את דלתות בתי הספר.

היום אני אם לשניים, בן ובת, נשואה וגרה בעכו עיר מולדתו של בעלי, והכיבוש (בצורת חוק איחוד משפחות) עדיין רודף אחרי אבל הפעם בצורה דמוקרטית.

 

לאנא ותייסיר נאבקים בחוק האזרחות

khateebfamely_article-images.jpg

منع التجول هذا لا زال ساري المفعول عليّ، كون التهمة الملاصقة لي: فلسطينية، ما زالت على حالها. وانا أبشركم انها لن تزول

( في اعقاب التطورات في قانون منع لم الشمل، يرى دوغري نت حاجة ماسة في التطرق بتوسع لهذا الموضوع. لانا خطيب احدى ضحايا القانون ستكتب لنا مدونة خاصة حول حياتها قبل وبعد زواجها وانتقالها للسكن في عكا)

سأروي لكم حكاية  فتاة  كبرت وترعرعت في أجمل مدينة، هي مدينة جنين في فلسطين المحتلة.

لا تذكر من طفولتها البريئة اٍلا طفولة بائسة، ليس لها أي معنى، اٍنها أنا... لانا

وُلدت في مدينة نابلس من أم فلسطينية من نفس المدينة، وأب لاجئ من مدينة حيفا، نزح عنها عام 1948واستقر في مدينة جنين.

في التاسعة من عمري ، فتّحتُ عيناي على انتفاضة اجتاحت وطني عام 1987، ذكريات مؤلمة، مشاهد لا أنساها أبد الدهر، القتل، السلب، الدمار، اعتقالات الشباب، اقتحام البيوت في منتصف الليل، راجمة الحجارة تضرب على نوافذنا ونحن نيام لنستفيق على صوتها والزجاج يملأ أسرتنا ووجوهنا، لم نعرف للنوم معنى.

أتذكر حين دقوا  باب بيتنا  منتصف الليل، ليعتقلوا أبي - رحمه الله- والذي كان يعاني من ضغط الدم المرتفع ونوبات قلبية متكررة. طلبنا منهم ان ينتظروا قليلاً لنعطيه الدواء خوفاً من حدوث مكروه له في المعتقل لكنهم رفضوا.

زجّوه في المعتقل تلك الليلة، ليتبين بعد ذلك أنه لم يكن الرجل المطلوب، كان هناك خطأ حسب رأيهم، فقط خطأ بسيط إسمان متشابهان لرجلين مختلفين! يعود اٍلينا ابي في الصباح الباكر سالماً، واذكر كم كنتُ سعيدة بعودته الى البيت.

اقتحموا البيت مرة ثانية، وأخذوا والدي، لم يكن إٍعتقالا، بل قالوا له: تعال، اٍنزل الى الشارع وأخمد النيران التي كانت تشتعل في إطارات السيارات التي أحرقها شباب الانتفاضة ليغلقوا الشارع أمام دوريات الجيش. طلبوا منه ان يمسح الشعارات المكتوبة على الجدران، وإنزال العلم الفلسطيني المعلق على أحد أعمدة الكهرباء، وووو....  ليعود بعدها أبي وغيره من سكان الحي الى بيوتهم منهكين من شدة التعب ورائحة الإطارات السامة.

لا أنسى حين كنتُ أعود من مدرستي، وأراهم يعتقلون الشباب، يضربوهم بالعصيّ والبنادق ليسقطوا أرضاً من شدة التعذيب وفي النهاية يأخذونهم الى المعتقل.

 

أتساءل حتى يومنا هذا: كيف يمكن  الشعور بمعنى الطفولة حين ترى كل هذه المشاهد المؤلمة أمامك؟ كيف أشعر بها ولم أذق طعماً للطفولة، فلم أكن في تلك الفترة اٍلا حبيسة البيت انا وأبناء جيل كامل سرقت منه طفولته مثلما نهبت أرضه ولا تزال، حتى مدرستنا حُرمنا منها، لأنه كل يوم أو يوماً بعد يوم، تجول دورية جيش الاحتلال جولاتها اليومية منبئة الحي ومعلنةً كل صباح: ممنوع التجول.. ممنوع التجول، ومن يخالف لا يلوم إلا نفسه...

منع التجول هذا لا زال ساري المفعول عليّ، كون التهمة الملاصقة لي: فلسطينية، ما زالت على حالها. وانا أبشركم انها لن تزول، ولي الفخر بذلك. انا اليوم ام لطفلين، متزوجة من فلسطيني من مدينة عكا، اسكن مع عائلتي الصغيرة في مدينة عكا، مدينتي الثانية، والتي لا زال الاحتلال يلاحقني فيها ويمنعني من التجول ويسلب حريتي ولكن بطرق ديمقراطية وعنصرية...

 

وللحديث بقية...   

لانا وتيسير في مواجهة قانون منع لم الشمل                        

khateebfamely_article-images.jpg

תגובות

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם