תרגום לערבית الترجمة للعربية
סמאח בסול سماح بصول

samah bsoul סמאח בסול: עיתונאית, עורכת "דוגרינט" בערבית, רכזת פרויקט עיתונות ערבית בעמותת "איעלאם", תושבת הכפר ריינה שבגליל תחתון. בוגרת אוניברסיטת חיפה בלשון וספרות עברית. صحافية، محررة "دوغري نت" بالعربية، مركزة مشروع الاعلام العربي في مركز "إعلام"، تسكن في الرينة، حاصلة على اللقب الاول في اللغة والادب العبري.

כל הבלוגים كل المدونات

חוק קצבים

قانون قصابين 21.11.11

(תרגום לעברית בהמשך הדף)

ראיון עיתונאי "מרגש", דיבורים על הצעת חוק מיוחד להקלה בעונש, בקשות חנינה ומה לא. כל זה למענו של נשיא מדינה לשעבר שנאשם באונס, מעשים מגונים ושקר. ואילו למענה אף אחד לא יצא עם הצעה לעידוד או לשבח את האומץ או מחאה נגד כל ה "הטבות" שמנסים לתת לנשיא לשעבר.

 
באותו יום שבו התפרסם הראיון עם משה קצב, קראתי אותו במלואו בשעת ערב, יום למחרת צפיתי בסרט שדיבר על נפגעות תקיפה מינית. מעצבן מאוד, הקורבנות תמיד נמצאות בצל, מנודות, חוששות שלא יאמינו להן, חוששות לחיי אחרים יותר משל עצמן, דואגות לכבוד של שאר בני משפחה יותר מכבודן שלהם שנרמס בשעה שמישהו התיר לעצמו רסן וביצע באנושיות שלהן מעשה מגונה.
 
עקבתי בדריכות אחרי התפתחות הסיפור הזה, כדי לראות מה כוחו של המשפט בישראל, וכדי לדעת האם באמת יש אכיפת חוק. מתברר עד כה שיש, אך הבעיה שיש מי שיכולים לעשות מהחוק פלסטלינה ולעבד אותו כרצונם. וזה התבטא כאן בהכרזת ח"כ ניסים זאב מש"ס שרוצה לבדוק אם אפשר "לשקול לשנות את החוק בשבילו" והוסיף : "נבדוק אפשרות לשינוי חקיקה כך שיתאפשר להמיר, במקרים כאלו, את המעצר הרגיל במעצר בית"!
 
אני מציעה לרעיון הזה את השם "חוק קצבים" כי הקלה כזו למען אנשי ציבור כאלה היא אור ירוק לביצוע מעשים נוספים מסוג זה. מתי ייתפס אונס כאונס על כל חומרתו? לא חשוב מי ביצע, לא חשוב איפה, לא חשוב הגיל או המעמד, אונס הוא רצח מתמשך ושתיקה היא רצח כפול ואילו רעיונות "מבריקים" כמו של זאב חמורים כפליים.

 

20111120160607370_0001.jpg

مقابلة صحفية "مثيرة للمشاعر"، أحاديث حول اقتراح قانون خاص لتخفيف العقوبة، مطالبات بالعفو وأمور أخرى. كل هذا من اجل رئيس دولة سابق متهم بالاغتصاب وتنفيذ أعمال مشينة وكذب. بينما من اجلها هي لم يحرك ساكن، ولم يتم مدح شجاعتها أو الخروج في مسيرات تأييد ضد كل هذه "امتيازات" التي يحاول كثيرون منحها لموشيه كتساف.

في اليوم الذي نشر فيه اللقاء المطول، شاهدت فيلما عن ضحايا الاعتداءات الجنسية، انه لأمر مثير جدا للعصبية، الضحايا دائما في الظل، خائفات، منبوذات، يخفن من عدم تصديق الناس لهن، قلقات على حياة العائلة أكثر من قلقهن على أنفسهن، قلقات على كرامة العائلة أكثر من كرامتهن التي تم الدوس عليها بأرجل من تحرر من لجامه واقترف الفظائع بإنسانيتهن.

تابعت ما نشرته الصحف حول قضية كتساف، كي أرى ماهية سيادة القانون في إسرائيل، على ما يبدو- وحتى الآن- أن هناك قانون، لكن المشكلة في الأشخاص الذين باستطاعتهم التعامل مع القانون كالعجين فيشكلون منه الشكل الذي يريدون، وهذا ما ظهر من خلال تصريحات عضو الكنيست نيسيم زئيف من كتلة شاس والذي قال: سنفحص إمكانية تغيير القانون من أجله" وأضاف: "سنفحص إمكانية تغيير القانون بحيث يصبح بالإمكان، في حالات كهذه، تبديل تنفيذ عقوبة السجن بالحبس المنزلي"!

أنا أريد أن أقترح أسماً لهذا القانون الجديد "قانون القصابين" لان التساهل من أجل شخصيات معينة هو ضوء أخضر لذوي النفوذ للقيام بأعمال شائنة. متى سينظر للاغتصاب كجريمة خطيرة؟ لا يهم من نفذها، ولا يهم المكان، ولا يهم الجيل او النفوذ، الاغتصاب هو قتل متواصل والسكوت عنه هو قتل مضاعف، والأفكار "الخلاقة" كفكرة زئيف هي أخطر بأضعاف.

 

20111120160607370_0001.jpg

תגובות

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם