תרגום לערבית الترجمة للعربية
סמאח בסול سماح بصول

samah bsoul סמאח בסול: עיתונאית, עורכת "דוגרינט" בערבית, רכזת פרויקט עיתונות ערבית בעמותת "איעלאם", תושבת הכפר ריינה שבגליל תחתון. בוגרת אוניברסיטת חיפה בלשון וספרות עברית. صحافية، محررة "دوغري نت" بالعربية، مركزة مشروع الاعلام العربي في مركز "إعلام"، تسكن في الرينة، حاصلة على اللقب الاول في اللغة والادب العبري.

כל הבלוגים كل المدونات

שביתת הבדווים

إضراب البدو

 
ביום רביעי ה- 5 לאוקטובר התראיינתי ברדיו אורנים, המראיינת חדוה ליבנת, שמראיינת את אנשי הגליל ברדיו, ומכירה אותי כבר יותר משנה במסגרת עבודתנו יחד בדוגרינט, שאלה אותי כמה שאלות שאולי הייתי צריכה תוכנית שלמה כדי להביע עד כמה חשוב לי לענות עליהן.
ראשית היה האירוע המצמרר בטובא זנגריה, שריפת המסגד.

כמה רציתי שזה לא יקרה, אך אם כבר קרה, כמה רציתי שאנשים יזדעזעו באמת, ויבינו את חומרת המצב שאליו הגענו. אני קוראת מאמרי דעה על הנושא בעיתונות הארצית, אנשים כותבים כמה זה נראה להם מעשה נבזה ומסוכן.
האמן קובי אוז כותב "המניאקים" כתיאור למבצעי השרפה..
"טרור יהודי" כתבה יעל גבירץ..

אבל מה זה מועיל עכשיו? המסגד נשרף ועוד נכתבו כתובות נאצה ביפו!
וזו שאלה למזועזע היהודי: עד מתי יוסיפו אנשים לכתוב על כאבם אחרי אירוע כזה? עד מתי יוסיפו לגנות? האם לא עדיף להתמקד במה שיכול למנוע את האסון הבא מסוג זה? בחינוך למשל, ובתקשורת שמשווקת לכם תמיד את הערבי המחבל, המאיים, הפרמיטיבי, המסוכן!

בראיון אמרתי: אני רוצה להרגיש את כאבו של נוצרי מרמלה בעקבות שריפת המסגד, כי אנושית זה מזעזע, אדם נורמלי צריך לראות בזה אות למעשים עתידיים מסוכנים יותר.
אבל פתאום אני שומעת שנקיטת צעדים לגינוי המעשה הפכה לענינם הפרטי של הבדווים! למרבה הפתעתי, "המועצות המקומיות הבדוויות" שבתו כאות מחאה כאילו זה לא כואב לאדם מכפר או עיר לא בדווית.. כמוני.
או נוצרי מרמלה.. או או דרוזי מעוספיה
או יהודי מתובל- כמו חדווה
 

في الاسبوع الماضي اجريت مقابلة اذاعية في رادية كلية اورانيم، اجرت المقابلة معي حدفا ليفنات، نعمل سويا في دوغري نت منذ اكثر من سنة، لكنها سالت حول ما تريد ان تعرف،وسالتني عددا من الاسئلة اليت كنت احتاج وقت برنامج كامل لاجيب عليها.
في البداية تحدثنا عن حرق المسجد في طوبا.

كم كنت ارغب في ان لا يحدث هذا، لكنة حدث، وكم كنت اود ان يتأثر النسا فعلا، يفهموا خطورة الوضع الذي وصلنا اليه، خاصة في الجانب الاخر، اليهودي.
كنت اقرأ مالات الرأي في الصحف العبرية، كتب كثيرون عن الحادث الأليم:
المغني كوبي أوز وصف حارق المسجد بشتيمة قاسية.
الارهاب اليهودي كتبت ياعيل جفيرتس.

ما الفائدة الان؟ لقد تم حرق المسجد وتبعته كتابة جمل عنصرية في يافا.
وهذا سؤال لمن أثر فيهم الحدث من اليهود: الى متى ستكتبون عن ألمكم بعد حادث كهذا؟ الى متى تستنكرون؟ اليس حريا ان تتركزوا فيما يمكن ان يمنع حوادث كهذه، في التربية مثلا، او في الاعلام الذي يسوق لكم العربي الارهابي، المتخلف، الخطير!

قلت في المقابلة: اريد ان أشعر بالم مسيحي من الرملة بعد حادث كهذا، لان الحادث مؤلم بالنسة لاي انسان طبيعي. لكني اسمع فجأة بان "السلطات المحلية البدوية" تعلن الاضراب احتجاجا على حرق المسجد، ليتحول الامر الى مسألة متعلقة بالبدو!
وكأن حرق المسجد لا يؤلم مدنيا او قرويا – مثلي.
ولا يؤلم مسيحيا من الرملة ولا درزيا من عسفيا.
ولا يؤلم يهوديا من توفال- مثل حدفا.
 
 

תגובות

פרסום תגובה חדשה

ערך מאפיין זה ישאר פרטי ולא יוצג באופן ציבורי.
CAPTCHA
בדיקה זו מיועדת לוודא שהינך חי ונושם ואינך מחשב המפיץ ספאם